!یوهو

بی‌گاه*

2012-01-27T13:16:00.000+03:30

خجالت می‌کشم

از چشم‌هایم در آینه

و از دستانم که دور دسته‌ی چمدان حلقه می‌شوند

از بار که بر‌می‌دارم از زمین

از خاک که می‌گیرم از راه

از دوری که می‌شود درمانم

از فرار که می‌شود راهم

من این نبوده‌ام

چشمانم می گویند

من نگاه بودم به راه کسی

من لبخند بوده‌ام

آغوش مهربان

خون بوده‌‌ام به رگ‌

من این نبوده‌ام

گاهی نوشته‌ام که دوستت دارم

گاهی سرمای سرانگشتم را کسی سروده است

دست تنها نبوده‌ام

دست خالی

خاک بی پرده بر آینه‌ی خانه‌ام چرا نشست؟

من

دور افتاده‌ام از چهره‌ی آبیش

و غول سیاهی مرا خورده است

مرثیه

2011-12-26T19:06:00.001+03:30

برای زیبایی که جلوی آینه دوود می شود

و قلبی که نمی تپد

نفسی که میان راه پا سست می کند

و اعتمادی که فرار می کند

راه ها را نرفته

باز می گردد

می افتد از سکوی های کوتاه

نمی پرد

اوج نمی گیرد

چقدر گذشته است از آخرین بار

خانه زیبایی زیاد داشت

2011-11-06T19:31:00.000+03:30

یکی از زیبایی های خانه ی دانشگاه لیوان های نیمه پر قهوه های فوری بود.صبح که می خواستم بروم یک لیوان لب به لب درست می کردم و بعد وسط سیگار کشیدن سر صبحی که از بهترین لذات زمانه است،انقدر وقتم گرفته می شد که این ها نصفه می ماندند.یکی وسط لوازم آرایش ها،یکی کنار لپ تاپ،یکی روی هره ی پنجره..
بعد خسته که از بیمارستان می آمدم خانه،یا مست و پاتیل از عرق خوری های ساری،یا از پیش تیم دانشکده فنی با آن وضعیت خاص می رفتم سراغ قهوه ی فوری سرد که طعمش بی نظیر بود و هوس سیگار می انداخت به سرم..

اقتضا

2011-10-06T15:00:00.000+03:30

چهار شتر از جلو

و پنج بز از عقبت

در راهند

اما
تو را سر می برند

خونت هم جهان را بر نمی دارد
به قطره ای به زمین فرو می رود و نیست می شود

چهار شتر از جلو

و پنج بز از عقبت در راهند

اما تو را سر می برند

به دل نگیر
اینجا قربان گاه توست

فقط زندگی تو

2011-08-25T00:46:00.004+04:30

خانه را مثل صحنه ی قتل ترک می کنم
تو هم قول بده که هرگز سخنی نخواهی گفت از آن چه گذشت

شاید روزی مامور xx hwz دیگری پیدا شود که نوشته باشدمان
و نامه ای بنویسد به تو..

مفتون زندگیت شدم
و گذشته ات

نمی نویسم
آن کلمات کلیشه ای که را فکر می کنی از یک مامور بی زندگی خواهی شنید
من اما مفتون زندگیت شدم
مفتون خطوط پیراهنت

و نور که نیمه ی چهره ات را روشن می کرد
و من که انگار نیمه ی چهره ندارم
یا تمام دارم یا هیچ
و هرگز نوری بر صورتم نتابیده است
از بس که مامور بوده ام

آقای نویسنده
من مفتون زندگیت شدم
با آن گیجگاه های عقب رفته
و حرف هایی که نمی زدی

من در تو غرق شدم
و آن زن از در تو بودن مرد

من هرگز دوباره پیدا نشدم
و آن زن..
خوب او مرده بود

آه!آقای نویسنده

با آن دست های استخوانی و گیجگاه های عقب رفته من مفتون "زندگیت" شدم

   شکنجه ی دائمیت

که رویای من بود

   زندگی شکنجه ی گونه ی تو

   رویای نیمه کاره ی من


   تمام.

ماهی گریز

2011-07-25T14:59:00.000+04:30

ترانه است

صدای قلبت که می رسد به گوش

و از آن جا که می رود به مغز

و مغز که می گوید آه!

آه!

صدای قلبش

ترانه ست صدای نفست که می رسد به گوش

و از آن جا می رود به مغز

و مغز می گوید که

آه

نفس اوست!

ترانه است

بوی تو که می رسد به مشام

و از آن جا می رود به قلب

و قلب می گوید که

آه!

تپ

و این گونه است که زندگی ترانه می خواهد

و این بی ترانگی ما را خواهد کشت

بخوان!به نام رهایی

2011-06-14T22:21:00.001+04:30

به آسمان خواهد رفتن

سبک تر

هر چه که کیسه ی شن است

اگر

بیندازی

ز رفتنی که بازگشتش نیست

سخن می گویم

حماسه ایست خوشبختی

2011-04-26T23:15:00.000+04:30

هوای تمام گریه های جهان را
دست گرفته ام
راه می برم
زیر پوست دلقکم می خندم حتی

نمی خندم که
لبخند می زنم
زیر پوست دلقکم حتی

دروغ تا انتهای رگ هایم
اما نمی رسد
رگ ها پسش می زنند

به انتهای رگ که می رسد
می افتد
پوسته

دلقک از حال می رود
از دست نه

موبایل ها خاموش می شوند و
نوشته ها منتشر می شوند

دردها می ریزند بیرون

مثل خون روی در و دیوار..

دور نگار

2011-03-31T16:21:00.000+04:30

از تو بر من

دیگر

نه سخن بوسه رواست

و نه لبخند

نه تبریک

و نه هیچ چیز

هیچ چیز دیگری

که نشانی از مهربانی و انسانیت برآن باشد

بر من از تو

دیگر هیچ چیز روا نیست

جز همین شعله های نفرتی که از قلبم بر می خیزند

ایستاده ای

آن سوی خط های سفید و قرمز زندگیم

آن سوی تمامی خطوطی که انسان ها را از من جدا می کند

با تمامیشان از من جدا شده ای

دور

دور...

آن گونه فاتحانه که بر ویرانه های زندگی من ایستادی

از تو بر من دیگر هیچ چیز روا نیست

جز دوری

از من در تو دیگر نه خاطره ای باید

و نه یادی.....

طبل بزرگ زیر پای چپ 4

2011-01-29T23:49:00.001+03:30

جانباز جنگ های نرفته ام
و آزاده ی به اسارت نرفتن ها

زخمی حرف های نگفته ام

دست فشرده ام دور تفنگ عرق کرده

-بچکان دیگر لامصب را...

کلاه خود اما سرم نمی گذارم
مویم باید باز، باز باشد

عوضش توی آن خاک می ریزم
گل می کارم

زنم
شلیک هم نمی کنم
درد می کشم
زخم نمی زنم
در چشمانم سر سختی جنگنده هست و در سینه ام قلب کودک...

چه کنم
ریشه دوانده سرباز و پوتین هایش در کلماتم

اندر شگفتی اعجاز کلمات!!

2011-01-10T13:59:00.000+03:30

آدمیزاد

نباید همه ی شعرهای حافظ را خوانده باشد

شعر های شاملو را هم

باید هنوز فرصت باشد که آدم از چیزی به وجد بیاید

باید هنوز باشد وقت هایی که تمام وجودش لبریز شود از شوق خواندن چیزی

باید هنوز کلماتی باشند که حس کنی این!این!ابن لامصب اگر اعجاز در کلام نیست پس چیست؟

باید
باید هنوز باشد گاهی که کتاب را باز کنی و بخوانی:

" دیگر جا نیست
قلبت پُر از اندوه است
آسمان‌های تو آبی‌رنگیِ گرمایش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی‌رنگ و بی‌جلا زندگی می‌کنی
بر زمینِ تو، باران، چهره‌ی عشق‌هایت را پُرآبله می‌کند
پرندگانت همه مرده‌اند
در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی
آن‌جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می‌شود.

□

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
خدایانِ همه آسمان‌هایت
بر خاک افتاده‌اند
چون کودکی
بی‌پناه و تنها مانده‌ای
از وحشت می‌خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد.

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
از انسانی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم.

□

دوشادوشِ زندگی
در همه نبردها جنگیده بودی
نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد
مرا در برابرِ تنهایی
به زانو در می‌آوری.

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟ ــ
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم؟

□

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است.

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می‌ترسی.

به تاریکی نگاه می‌کنی
از وحشت می‌لرزی
و مرا در کنارِ خود
از یاد
می‌بری."

باید هنوز باشد زمانی نفست بند بیاید از خواندن یک شعر

نباید عادی شوند این کلمات

نباید نخ نما شوند.......

شهرهای ما،زندگی من

2010-12-18T23:36:00.002+03:30

برای معدن چیان ایرانی و مرگ خاموششان

می گوید

می گفتند صداهایی به گوش می رسید از زیر این خروارها خاک

تا دیروز اما

امروز دیگر هیچ صدایی به گوش نمی رسد

حتما مرده اید
به همین سادگی

می گوید هوا گرم است و آن جا پر از گازهای مسموم

حتما مرده اید
به همین سادگی

این جا همین طورست
خبر ها کوتاه و ساده اند

آن دوردست ها

نجات انسان ها حماسه است
در سراسر جهان روی پرده می رود
هزاران نفر برای زندگی چشم به صحنه می دوزند

این نزدیکی ها

مرگ انسان ها آمارست
کوتاه گفته می شود
بی صدا
حتی به گوش هم نمی رسد

من اما
استاد بی صدا مردنم....

پ.ن:این نوشته شامل همه ی آن خبر هایی می شود که من شنیدمشان راجع به این اتفاق،دقیقا با همون جمله ها.

****************************************

اینجا را چرا بستم؟به این بیچاره چه ربطی داشت؟نمی دانم
حتما همچین آدمی شده ام دیگر
چیز بی گناهی را فدای گناه دیگران کردن شده کارم.

این جا را باز کردم که بایستم جلوی این خصوصیتم و بازش کردم چون هیچ جا مانند این به نوشتن نمی کشاندم.

سلام!

بمونه این آخرین غزلم واسه افطارت

2010-11-09T10:30:00.001+03:30

این وبلاگ به علت به ف.ا.ک رفتن نویسنده(کسی که آن را می نوشت) تعطیل شد.

دوستش داشتم.

طبل بزرگ زیر پای چپ 3

2010-11-08T12:09:00.000+03:30

آخرش یاد گرفتند

سربازها را می گویم
یاد گرفتند
گام هایشان را محکم فرود بیاورند
سرقدم ها تنظیم شد

فرمانده گفت خوب است!

سربازان لبخند زدند با آن که در نگاهشان هیچ چیز نبود

طبل بزرگ زیر پای چپ!

مارش نظامی طنین انداخت:

مرثیه ای برای یک رویا..

رفتند

طبل بزرگ زیر پای چپ 2

2010-11-06T18:41:00.001+03:30

صدای نکره ای فریاد زد

سربازان تفنگ ها را بالا بردند

و قلب صدها کودک از دست هایشان به زمین افتاد

طبل بزرگ زیر پای چپ 1

2010-11-06T12:26:00.000+03:30

به سربازان
وقتی به شهر ها باز گشتند بگویید

حیف که خون هزاران گنجشک بر دستانشان خشکیده است....

آه ،کوپیاپو

2010-10-13T18:42:00.002+03:30

لبخند بزن شهر!

این طرف ها کسی برای نجات زیر زمین ماندگان

نمی آید

لبخند بزن لعنتی!

به" یادت" بماند این همه مهربانی را

روی سر در شهر نوشتن درد دوا نمی کند،یادت بماند

اشک های شوق مردمت را به جان بکش ،بر خاکت که می چکند..

جای پای پایکوبیشان را حک کن به تن

که کوپیاپو

روراست که باشیم
آن جا هم جایی ست مثل شهر من!

زیبایی ها را باید

باید

باید

خوب به خاطر سپرد....

آه کوپیاپو

قابلی ندارد این نصیحت ها

نه،حرفش را هم نزن!

فقط نشانی مرا بده به آن نجات دهندگان...

wish they were just words

2010-09-21T21:33:00.000+04:30

آن سر شهر نورهای رنگی هوا می کنند

حتما به همان مناسبتی که تو در آن سر کشور تمرین رژه رفتن می کردی

دفاع مقدس

خدمت مقدس

*****
بچه که بودم این شب ها دوست داشتم با همسایه ها بروم روی پشت بام و فریاد بزنم "الله اکبر!"

پدر اجازه می داد

پدر من را مجبور نمی کرد

باز هم نمی داشت

می گویم پدر،چون مادر هم کودکی بود مثل من
با هم بزرگ شدیم

هیچکدام هم بزرگ نشدیم

و من هنوز هم دوست دارم روی پشت بام فریاد بزنم "الله اکبر!"

*****

این ها استاد تغییر نام اند

استاد قلب معنا

به "شیوا" می گویند محارب

به "سید ضیا" می گویند منافق

به "جنگ تحمیلی" می گویند دفاع مقدس

به "اجباری" می گویند خدمت مقدس

و الله اکبر گفتن این روزها جرم دارد!

دلم از اون دلای قدیمیه..

2010-08-22T18:08:00.002+04:30

جایم
خوب است

اما

آغوش تو
جای دیگریست

تو و دوستی ،خدا را..

2010-08-19T19:20:00.000+04:30

-چه خبر؟

خبری نیست به جز همان خبرهای همیشگی

خبر های من به مذاق شما که برای درد دل زنگ می زنید ،غرغر می آیند و اسباب دلزدگی

من شما را می بینم که دلسرد می شوید از خستگی من،از هیجانی که در صدایم نیست،می بینم که از دورم پراکنده می شوید،دور می شوید و لبخندتان را می بینم که باسمه ای می شود به مرور..

چند وقتی بگذرد دیگر سراغی هم نمی گیرد ازمان..

از خوشخالیم بگویم؟

شوخی می کنید،نکنید راست بگویید و دوست داشته باشید که بشنوید خوشحالی من این است که لوله را که می فرستم تو، ادرار بیاید یا مثلا سوزن را که می زنم با اولین سعیم خون وارد سرنگ شود؟

خبری نیست

فقط من غرقم در عمق بدبختی های مردمی که شما در تاکسی کنارشان می نشینید یا باهاشان در ترافیک می مانید

این ها همان آدم ها هستند که شما در خیابان به شکایت هایشان گوش می کنید

دیده اید که چه دل پری هم دارند؟

منتها به ما که می رسند،آهی که در بساط نداشته اند به ناله هم آراسته شده

زمین و زمان دست به دست هم داده تا دست که بر ایشان می زنیم فریــــــــادشان تا آسمان برود

دیگر از دست ما درد کشیدن هیچ راهه در کتشان نمی رود

فقط برای "بی درد" بودن می آیند و هر چه می گوییم هیچ نمی گیرند که ما نیشتر اگرچه می زنیم،قصدمان تسکین دردشان است

و دیگر" نفتی هم که سر سفره اشان به جایش چیز رفته" را از ما می خواهند..

گناهی هم ندارند

ما هم گناهی نداریم

شکایتی هم نداریم

فقط چه کنیم که خبرهامان همین ها هستند،درد و بیماری وسوزن،ادرار و خودکشی و شستشوی معده و آدم های خسته و شب بیداری که بعضا به مناسبت ماه "مبارک" رمزان!کسی ناهار هم بهشان نمی دهد.30 ساعت 30 ساعت بیدارند و کشیک می دهند و سرباز هم نیستند که کسی دلش برایشان بسوزد و روی کچلی سرهایشان دست بکشد وبگوید "آخی!جانم!"

گفتیم که در جریان باشید

نگویید دانشجو های پزشکی "عن"اند!

اگه هر پست بخواد این جوری آتیش بزنه...

2010-07-26T19:21:00.002+04:30

آدمیزاد!

کلماتم غمگینند

می خواهند به کار نیایند

به نشان اعتراض!

به نشان غم!

که می گویند ما را به چه نوشتن

که آن که ما را اول بار

سرباز وار

به کارزار

نوشتن فرستاد

دست بر کشیده است از نوشتن..

اگرچه به اجبار

می گویم شان آرام باشید گنجشگکان کوچک من در لباس جنگ...

او آن است که گرچه دامش را هرگز تهی نیافت

اما همیشه آماده بود

تا دیگر بار و دیگر بار

دام بر گسترد

تا شده کلامی

کسی را به زیبایی نزدیکتر کند..

اقتدا کرده به قاموس بامدادان

او هرگز از پا نخواهد نشست..

آرام می گیرند

کلماتم را می گویم

آرام اشک می ریزند

به یاد آن همه زیبایی که در احساس برخورد باران به خاک بود

هست...

به نازی که لیلی به محمل نشیند..

2010-07-13T23:58:00.000+04:30

از من می شنوی هیچ چیز را خراب نکن

این جا سرزمین ویرانه هاست

سرزمین پا برجایی ویرانه ها

به خرمشهر نگاه کن

یا به آبادان

که انگار خداوند شوخی داشته با ما بر سر نامگذاریشان

                                                                نه خرم اند و نه آباد!

و به رودبار

یا بم!

نگاه کن!

این جا سرزمین ماندگاریست

آبادی را دست زمان ویران می کند و ویرانه ها هرگز دوباره آباد نمی شوند...


                                   از من می شنوی هیچ چیز را خراب مکن

                                                        که درست شدنش را هیچ امیدی نیست..

یک عاشقانه ی کوتاه

2010-07-04T21:12:00.000+04:30

تنها چیزی که توانستم

همچون بنفشه ها

هر کجا که خواستم ببرم،

عشق جاودانه ام بود...

رنگ ها و نام ها

2010-06-24T01:05:00.004+04:30

یک پاکت مقوایی کاهی رنگ در ابعاد دفترهای مشق بچگیمان را تصور کنید،رویش این تصویر باشد یا یکی دیگر شبیه این،تویش 30 40تا برگه با همان شکل وابعاد،مقوایی و بی کیفیت که رویشان نقاشی باشد،خیلی هایشان با پرسپکتیوی که معلوم است مثلا از پایین به بالا،از روی یک دیوار بزرگ عکس گرفته شده اند..

این پاکت مال مادرم بود و مثل همه ی چیزهای دیگر توی خانه ی ما،هیچ صاحب نداشت ، از دست ما بچه ها دور نگه داشته نمی شد (که عجیب بود چون ما ویرانگر بودیم واین "ما" یعنی من نمی خواهم حساب خودم را از برادر هایم جدا کنم و بگویم آرام بودم و بی آزار!). ولو بود توی دست و بالمان که حتی اگر دوست داریم-که ظاهرا همیشه هم داشتیم- با خودکار خط خطیش کنیم.
نمی دانم چرا این دفترچه یا پاکت را دوست داشتم ،یعنی نمی دانم در آن سن چرا جذبم می کرد؛رویش نوشته بود : هنر انقلابی مکزیک، که یادم نیست چه فکری راجع بهش می کردم و حتی یادم نیست می توانستم بخوانمش وقتی دلداده اش شده بودم یا بعد ها خواندمش، اما خوب برای کودکی که تفریحش اسب و سرخ پوست و کابوی بازی با برادرهاش است چه جذابیتی می تواند داشته باشد؟رنگی نبود ،نه رویش ،نه تویش و نرم و براق هم نبود.برای من اما انگار سحر عجیبی توی آن دست هایی که میخ سوراخشان کرده بود نهفته بود،توی اشک هایی که حتی بدون وجود رنگ ها هم معلوم بود سرخند و توی گل هایی که زیبا بودند حتی سیاه سفید،اما سنگین،باربر نمی دیدشان.

نمی دانم چرا اسم هیچ کدام از نقاش ها را یاد نگرفته بودم،شاید به خاطر همان نفرت همیشگی از حفظ کردن اجباری:چیزها یا باید خودشان داوطلبانه در ذهن من می ماندند،یا هیچ وقت یادشان نمی گرفتم.اما نقاش های آن طرح ها را دوست داشتم شاید چون فکر می کردم نقاشی های بزرگ و در نتیجه مهم شان ساده است ، بعضی هایشان را بیشتر از بعضی ها دوست داشتم،مثلا آن هایی را که همه ی خطوطشان نرم بود و منحنی،بعد با خودم تصور می کردم این ها رنگیشان چقدر باید خوشگل باشد و حتی تلاش کردم خودم دست به کار شوم که جنس کاغذ و رنگ عموما تیره ی زمینه ها نا امیدم کرد.

توی خانه ی ما این چیز های معلوم نیست کجا هستند،پس یا اتفاقی می بینیشان یا دیگر نمی بینیشان،پس بعد تر ها من گاه گاهی این دفترچه ی هنر انقلابی را دیدم و گاهی نه و دیگر نه یادی از نقاشی ها داشتم و نه نقاش ها..

فیلم "فریدا" را که دیدم فریدا را دوست داشتم،عاشق شوری شدم که در رگ هایش بود و عاشق آن قدربزرگ بودنش که می توانست ببخشد.عاشق عاشق بودنش و عاشق بی پرواییش.

فریدا را دوست داشتم و نقاشی هایش را نه خیلی،به خصوص آن هایی که پر از جمجمه و خون و سیم وبودند.دیگو را هیچ دوست نداشتم و نقاشی هایش را چرا.زیبا بودند و احتیاج نداشت یادم بیاید از بچگی دوستشان داشته ام و خوب راستش آسان هم نبود باز شناختن آن سیاه و سفید ها از آن همه رنگ و روح که در فیلم می دیدم.چند وقتی گذشت و تصویرها توی ذهنم نقش بست تا دو زاریم افتاد که این دیگو ریورای دوست نداشتنی همان نقاش بزرگ هنر انقلابی مکزیک است..ولی باز هم فرقی در اصل ماجرا نکرد،

من فریدا را دوست داشتم و نقاشی هایش را نه خیلی.دیگو را هیچ دوست نداشتم و نقاشی هایش را چرا.خیلی.

پ.ن:این یک نوشته برای دل نویسنده اینجاست و مقصودش از نوشتنش خیلی پیچیده است
.دل نویسنده هم چنین آهنگ های فیلم فریدا را خیلی دوست دارد.به خصوص این یکی.

انسان با نخستین درد

2010-06-20T14:51:00.000+04:30

به آخرین روز بهار

چنانت نقش خیابان کردند
که انگار هرگز گلی نبوده ای که از خاک سرد رسته است،برای همیشه!

نه انگار که دختری بوده ای به زیبایی همه ی دیگر دختران این سرزمین

و نه انگار که چشم هایت،آه آن چشم هایت ،به عشق درخشیده است زمانی

نه انگار که از همان خیابان ها می گذشته ای که من.

نه انگار که از باریدن همان ابرهایی به شوق آمده ای که ما

نه انگار که وقتی می خندیدی جهان به شوق می آمد..

نه انگار که بهار فصل جوانه ها باشد

به آخرین روز بهار

چنانمان عزادار کردند که انگار هرگز زمستان به پایان نیامده بود....

اشتباه

2010-06-17T22:43:00.002+04:30

یک داستانی در روایت است از این که خداوند دو عالم و چه بسا ببیشتر،به پیامبرش می گوید برو زشت ترین و کثیف ترین و درب و داغان ترین و خلاصه دوست بد ترین و حقیر ترین موجود زنده را بردار بیاور این جا تا بت بگم،پیامبر ذکر شده هم می رود و می گردد و می گردد و البته من نمی دانم چقدر می گردد تا یک سگی را می بیند،زشت،لاغر،مردنی،لنگ،جا به جا موهایش ریخته و گوشش گاز زده، ماتحتش از آخرین دفعش هنوز آلوده و در شاش خود غلت زده(این جزئیات را هم نمی دانستم،از خودم درآوردم!)بر می دارد کشان کشان و بی توجه و بد برخودد!انگار که سگ بدبخت جایی بدی از پدر او را گاز گرفته باشد و دشمنی دیرینه ای بینشان بوده باشد،می برد پیش خداوندگار.

خوب درست است که ما خیلی خیری از او ندیده ایم،اما خوب انتظار ندارید بشنوید که عزو جل برایش دست زد و گفت آفرین!تو برنده ی مسابقه ی این قرن پیامبران شدی؟خدا شاکی شد.گفت این چه کاریست!این هم مخلوق ماست!چه طرز برخورد است و خلاصه از این حرف ها..

البته این چیزیست که به ما گفته اند.

الآن با خودم فکر می کنم که احتمالا دلیل شاکی شدن حضرت حق این ها نبوده،این بوده که پیغمبر فوق الذکر به اندازه کافی صبر نکرد تا حقیر ترین و زشت ترین و بد ترین و ...ترین موجودات زنده را بیابد و ببیند و بعد برود بگوید یافتم!یافتم!

او نیافته بود!ما یافته ایمشان،متاسفانه.

ستاره آسمون اشمارم امشو..

2010-06-16T00:44:00.001+04:30

روی کاناپه توی گرما دراز کشیده ام و بدون هیچ هیجان خاصی بازی برزیل و کره شمالی را نگاه می کنم. فکر می کنم این چه جام جهانی است؟ آسمانش بی ستاره است،بازیکن بزرگ کم دارد،کسی نمی درخشد و اگر می درخشد،درخششش چشم را نمی زند،سو سویی می کند،خاموش می شود. بعد با خودم می گویم هیچ جای دیگری ستاره ای نمانده که،همه ی ستاره ها در آسمان مجاهدت های مردم کشور من جمع شده اند،چند تایشان شده اند سهراب و ندا و اشکان که به نام و چهره می شناسیمشان و تاریخ تولدشان را بلدیم،ده ها تای دیگرشان را نمی شناسیم و نمی دانیم چگونه رفته اند و چه فرق می کند ؟ستاره اند در آسمان من.

بعد با خودم می گویم که چه ربطی دارد! کوتاه بیا،چرند نگو.

روی کاناپه دراز کشیده ام و برای اولین بار در زندگیم دلم خیلی نمی خواهد برزیل گل بزند، یاد خودم می افتم موقع دیدن بازی های جهانی مهم تیم ایران،هر لحظه با خودم می گفتم ما که هیچ چیز،هیچ چیز،هیچ چیز نداریم،کاش ببریم که یک خوشحالی کوچک داشته باشیم. به مردم کره شمالی فکر می کنم،یک نقش جغرافیایی می آید توی ذهنم،نمی دانم دقیقا کجاست و چه شکلی ست،فقط یک جایی را تصور می کنم که در شمال یک جای دیگر قرار دارد و همان روی نقشه دورش سیم خاردار کشیده شده است و همه ی سطحش را گردی خاکستری گرفته،مردم را توی کوچه های مه گرفته تصور می کنم که با قدم های کوتاه و سریع از کنار هم رد می شوند. یک مرد را با ظاهر روتین یک مرد از آسیای دور تصور می کنم،با چهره ای سنگی که با هر اشتباه تیم کره دندان قروچه می کند و به این تیم هم مثل اسلحه ی هسته ایش به چشم یک نیرو نگاه می کند،او دیکتاتور کره است،نمی دانم چه تصوری از خانه و زندگیش باید داشته باشم.به جوری که مدافعان تیم کره ،جان دادنی!! از دروازه اشان دفاع می کنند نگاه می کنم و دلم می سوزد.یاد تیم فوتبال عراق می افتم که می گفتند صدام تهدید به تنبیه بدنیشان می کند.این ها هم حالا شنیده ام خانواده هایشان گروگان دولتند تا برگردند کره.تمام و کمال.

نیمه اول تمام می شود ،بدون گل و من دلبسته ی تیم کره شده ام.دلم نمی خواهد ببازند.

به استودیو که بر می گردد دوربین،مجری،همان مجری برنامه ی مردهای گنده بک،با چهره ای گرفته می گوید:ما مجددا تسلیت می گوییم شهادت امام دهم شیعیان جهان رو...بعد غیر از این که سیاه پوشیده،در تمام مدت چرند گفتن هایش حتی لبخند هم نمی زند،انگار مادرش مرده،همین دیروز و طی یک حادثه ی تلخ ،جلوی چشمانش .آن یکیشان هم شروع می کند آمار گفتن،با صورتی در هم انگار دارد آمار کشتار مردم را می خواند،مواظب هستند که حتی تعجب نکنند،چهره اشان زیاد از هم گشوده نشود یک وقت.

بعد یادم می آید که چرا انقدر دلم برای این کره ای ها می سوزد.چرا انقدر خوب می فهممشان.

بیچاره کره ای ها.بیچاره ما.

پ.ن:نوشتنم که تمام می شود وسط نیمه دوم است و کره دو گل خورده و عادل راجع به مربی برزیل گفته: واقعا لباساش هیچ ربطی به هم ندارن!! و من غش کرده ام از خنده!

روزها

2010-06-10T15:09:00.004+04:30

امروز از جلوی یک در رد شدم،یک در بزرگ آهنی سفید که یک محوطه ی نسبتا بزرگ سرباز پشت آن است.روی در ،روی یک پارچه ی زرد نوشته بود: موسسه ی کرایه ماشین ......

حتما شده تا حالا که گذرتان به جایی بیفتد که از آن خاطرات خیلی خوبی دارید،از لحظه هایی که تنفسشان کرده اید،با کسانی که دوستشان داشته اید ؛خاطراتی که خودشان را و کسانی که برایتان همیشگیشان کرده اند را از دست داده اید،

خوب همان احساس را داشتم؛من آن جا زندگی کرده بودم،باز از سر عاشق شده بودم،فریاد شوق کشیده بودم،زیر آفتاب ساعت ها ایستاده بودم و تا شب هورا کشیده بودم.

آن جا ستاد مرکزی انتخاباتی مهندس موسوی(این شهر) بود.

انتخابات سال گذشته برای من تجربه ی یک رویای دسته جمعی بود.روزهایی که فهمیدم آن چه دنبال آن هستم دوست داشتن است؛

من می خواهم هم وطنانم را دوست بدارم و پارسال می شد!

در هر کوچه و خیابانی می شد دوست پیدا کرد و لبخند زد،می شد دست تکان داد و مهربان بود،می شد به دست غریبه ها :های فایو!!زد! می شد از دست غربیه ها روبان هدیه گرفت و به غریبه هایی که با یک نگاه دیگر آشنا بودند انگار، بادکنک و پوستر هدیه داد.می شد دوست داشت..می شد دوست داشته شد.

هم وطن" دیگر فقط یک کلمه نبود،مفهمومی بود لمس شده".

حالا هر روز دنبال همان احساس می گردم،در نگاه ها،در لبخند ها..کمتر پیدایش می کنم اما.

از جلوی ستاد سابق و آژانس فعلی رد شدم و فکر کردم کاش حداقل مثل قبل انتخابات یک جای بی نام و نشان می ماند .کمتر خاطره اش دردناک می شد.

پ.ن:من عکس گرفتن را دوست دارم،برای به یاد آوردن آن وقت هایی که نباید از یاد بروند و برای به یاد آوردن،وقت هایی که خیلی درگیریم برای خوش حافظه بودن،پارسال هم همین روزها و شبها و روزهای پیش و پسشان همه اش دوربینم به گردنم آویزان بود.کلی عکس دارم از آن روزها.چند روز پیش "او" خودش را توی یکیشان کشف کرد!با پرچمی در دست،در میانه ی میدان ستاد.فکر کنید این همه مدت آن جا بود و من ندیده بودمش!

پ.ن1:یک خط ،دو خط نوشتن از روزهایی شبیه به این چند روز در سال گذشته بی انصافی ست،نه کفاف می دهد،نه دل مان رضایت می دهد.

می نویسمشان،ما روزهای عجیبی را گذراندیم،حتما می نویسمشان.

این که نوشتم مال آن روزها نیست،مال همین روزهاست..

تقسیم وظایف

2010-06-09T01:02:00.000+04:30

تلویزیون برای خودش روشن است، یعنی از روشن بودنش مقصد خاصی دنبال نمی شود،از روشن کردنش هم،البته من این جور نبودم،اصلا روشنش نمی کردم،از وقتی "او" آمد به خانه ،این جوری شد،دوست دارد (اجازه هست بنویسم تی وی؟) روشن باشد،همان تلویزیون،تحمل این مسخره بازی هارا ندارم،حتی وقتی برای راحت تر بودن نوشتن خودم باشد،همین نوشتن تلویزیون به صورت تی وی را می گویم،حس گندی بهم می دهد،باز اگر داشتم فارسی را به انگلیسی تایپ می کردم یک چیزی،الآن نمی توانم،شاید خیلی ها منطق را بگویند لوجیک،من اما بدم می آید،خوب دوست دارند این جوری بگویند،من هم بدم می آید.آن ها صلیب خودشان را حمل می کنند و من مال خودم را.من اصولا آدم این جوری هستم،یعنی احتیاج ندارم عقایدم را به کسی ثابت کنم،اما هر چند وقت یک بار از خودم امتحانشان می گیرم،مثلا پدر خودم را در می آورم که یک کار مسخره را تنهایی انجام بدهم،تنهایی تا ببینم که بله،می توان کارهایم را بدون تکیه به اره و اوره وشمسی کوره سر و سامان بدهم.دیدید دیگر،الآن هم نیم ساعت است دارم توضیح می دهم که چرا حاضر نیستم تلویزیون را بنویسم تی وی.مسخره است.

داشتم می گفتم،یعنی دنبال تماشا کردنش نیستم،برای خودش روشن است،"او" هم اکثرا منظور خاصی ندارد،همین جوری روشن می کند سرو صوایی بیاید.من هم چند وقتی است،البته بعد از این که لپتاپم خراب شد این جوری شدم،من غذا درست می کنم،برای خودش روشن است من پای کامپیوترم،برای خودش روشن است من غذا می خورم و بله،برای خودش روشن است "تلویزیون".

فیلم دیدن اما برای پر کردن اوقات فراغت است،برای وقت هایی که هیچ کار ندارم،می خواهم وقت بکشم،به قول معلم زبان راهنماییان :وقت هایی که دراز می کشید روی کاناپه سیب گاز می زنید.این تعریفش بود از اوقات فراغت،دمش گرم واقعا،نمی شود یک بار سیب گاز بزنم ،یادش نیفتم.

وقت هایی هم هست اما که خرابم.از دل گرفتن و غصه داشتن نیست،مثل بچه ای می مانم که زده باشند توی گوشش،همین جوری یهویی،بی دلیل،دو ساعت بعد دیگر درد ندارد،اما هنوز هم خوب نیست،به خصوص که کسی هم حالش را نپرسد.این وقت ها ،موقعی است که می خواهم جدا شوم از زندگی فعلیم،جواب تلفن هایم را ندهم،حتی خاموششان کنم کلا،برای این که به خودم ثابت کنم دنبال دلجویی هم نیستم.
سریال دیدن مال این وقت ها ست،friends" را اما هر بار حرام نمی کنم،دلم نمی خواهد دوست داشتنی ترین چیزهایی را که دیده ام را ببینم و حال نداشته باشم حتی لبخند بزنم.دفعه ی آخر رفتم سراغ قسمت های آخر "lost".مثلا.

کتاب خواندن اما چیز دیگریست،وقت خوب و وقت بد ندارد،با هیچ حالی نمی آید و با هیچ حالی هم نمی رود حس خواندن.کتاب را در هر صورت می خوانم،وظیفه نیست،مثل مسواک زدن هم نیست،نمی دانم مثل چیست،مثل خود خواب است شاید؛کتاب نمی خوانم که خوابم ببرد،نمی خوابم هم که خستگیم در برود،خوابیدن را دوست دارم،کتاب خواندن را هم همین طور،یعنی با یک ذوقی می روم سراغ رختخواب.حتی وقتی اصلا خوب نیستم وبه خصوص وقتی کتاب تازه دارم!

ظرف شستن هم هست،آن هم یک کارست،یک کار برای مشغولیت دست و آزاد بودن فکر،تمرکز هم نمی خواهد،خیلی گیج باشی می بینی ظرف های تمیز را دوباره شسته ای.کم پیش می آید این یکی اما،دوست ندارم ظرف شستن را،پس بیشتر می شود مال وقت هایی که ناخودآگاه خودم را نتبیه هم می خواهم بکنم...

راستی نوشتن سهم کی است؟

پ.ن:غر هم زدم،زدم.

قهرمان تنها

2010-06-05T02:01:00.004+04:30

توی خیلی فیلم ها و داستان ها یک شخصیتی هست که وسط کوه و دشت و بیابان تنها زندگی می کند،زن یا مرد فرق نمی کند،شاید حتی پیر یا جوانش هم فرق نکند،این آدم "تنها" خیلی کارها بلد است؛ از بر طرف نیاز های اولیه اش تا نجات دادن جان "قهرمان" داستان که در اوج نا امیدی خورده است به پست او.

او راه های میان بر و بی خطر را بلد است،روی زخم های قهرمان مرهم مخصوص خودش را می گذارد،می داند او تا کی باید استراحت کند ،حرف های حکیمانه می زند،از نگاه هایش می فهمد که عاشق است یا شکست خورده ،دنبال چی راه افتاده و تا کجا باید برود و کی باید بی خیال شود.معلوم نیست چرا و از کی تنها مانده است آن جا،اما حتما ماجراهای زیادی داشته و هزاران نکته در شرح خیلی مسائل می داند. از همه مهم تر و اصلی تر این است که او نه "تنها" هیچ اصراری ندارد که قهرمان را پیش خود نگه دارد بلکه دقیقا می داند او کی باید آن جا را ترک کندو کدام وری برود.

"قهرمان" از پیش او می رود،توی دستش آذوقه و بند و بساطی است که "تنها" برای راه او گذاشته است.

توی چشم هایش احترام و علاقه ی خاصی موج می زند، با کلمات کوتاه از هم خداحافظی می کنند،تنهای داستان خیلی اهل ابراز احساسات نیست،اما ما حس می کنیم که دلش برای قهرمان ما تنگ خواهد شد.

اما بلافاصله به یکی از کارهای ضروری روزانه اش مشغول می شود،مثلا پر کندن مرغ یا دوشیدن بز.

قهرمان هم راهی می شود،معلوم است که تحنت تاثیر قرار گرفته و هیچ وقت این مدت را فراموش نخواهد کرد.

حالا حکایت خیلی های ماست.خیلی هامان.

پ.ن: کاش چند نفری آن قدر مهربان باشند که بنویسند چه فازی گرفتند از این نقل.

یک روز خوب آزادی

2010-05-26T01:03:00.002+04:30

همیشه برایم سوال بود که آیا پدرم می داند چقدر به فرزند او بودن افتخار می کنم؟آیا می داند که از وقتی که به سنی رسیده ام که آدم ها از این نوع فکرها می کنند ،هیچ برایم مهم نبوده که هم سن و سال هایم چقدر از ما پولدارتر هستند و هیچ کسر شانم نبوده جلوی بقیه اینکه خانه امان به قول دوستان پشت کوه است ؟

از لحظه ای که احساس کردم آدمیزاد احتیاج به چیزی دارد برای مباهات،همان وقت هایی که هم کلاس هایم با تعداد ماشین های توی پارکینگ و جای مطب پدرهایشان مثل کارت بازی های بچگی هایمان با هم بازی می کردند و روی دست همدیگر خال می آوردند من دیدم تنها یک کارت دارم که عمرا کل تعداد گل های زده و خورده اش را کسی بتواند بخواباند:او پدر بود.پدر مرد مقاومت بود،مظهر یک انسان معتقد که پای آرمان هایش ایستاده بود و هرگز کوتاه نیامده بود.به خاطر همان ها از خیلی چیزها مانده بود و مسائل مالی هم نشده بودند بهانه ی پایین آمدن از بلندی تفکراتش.

همیشه دوست داشتم بداند که من این چیزها را می دانم و هیچ کدام از سختی هایی که تحمل کرده ایم برایم اهمیتی ندارند،احساس می کردم با راه آمدن با کمی و کاستی های زندگیمان کنار او ایستاده ایم و باعث نشده ایم از بزرگیش کم شود. دلم می خواست بداند از وقتی فهمده ام یکی از دلایل اینکه به من انتقالی نداده اند فرزند "او" بودن است،دیگر به انتقالی فکر هم نمی کنم. که ماندن و کنار آمدن را دوست دارم چون بهای چیز گرانبهاییست.

اما لحظه ای که شنیدم می گوید ما به خاطر او زیاد سختی کشیده ایم،که دایم به این فکر می کند که اگر به خاطر گذشته اش نبود می توانست من را برگرداند شهر خودمان و من کمتر عذاب می کشیدم،که نمی خواهد من بیشتر از همین "نداشته ها" بهای دیگری بپردازم، دلم خیلی گرفت. دلم گرفت از این که او دارد غصه ی من را می خورد که چرا به خاطرش مجبور شده ام جای دیگری زندگی کنم. دلم خیلی گرفت،نمی خواستم نقطه ی ضعف بابا باشم. نمی خواستم او به خاطر من غصه بخورد.درد داشت.

****************************************************************

آقای پناهی عزیز

من شما را دوست داشتم،به خاطر فیلم هایتان که در آن ها حواستان به همه ی تبعیض های اجتماع بود.تبعیضی که به زن ها اعمال می شود،تبعیضی که اختلاف طبقاتی به مردم تحمیل می کند و تبعیضی که قوانین شرعی و عرفی به گردن ما می گذارند.

فیلم هایتان متظاهرانه و به قول خیلی ها "جشنواره ای" نبود.سیاه و سفید نبود و چیزی را به بهای نشان دادن چیز دیگر قربانی نمی کرد.من شما را دوست داشتم چون کارگردان خوبی بودید.

آقای پناهی عزیز

من شما را دوست داشتم به خاطر شال سبزتان،به خاطر حمایتتان از مردمی که زندگیشان را به تصویر می کشیدید.به خاطر صحبت هایتان بعد انتخابات،وقتی که خیلی ها موضع گیری قاطع را موکول می کردند به روزهایی که اوضاع آرام تر باشد و جایشان امن تر.شما هنگامی سخن گفتید که همه ساکت بودند و وقتی به مردم پیوستید که خیلی ها کنار می کشیدند.شما انسان خوبی بودید و من دوستتان داشتم.

آقای پناهی عزیز

من گریه کردم وقتی شما را گرفتند.احتمالا مثل خیلی های دیگر.وقتی نامه ی خانواده اتان به شما را خواندم هم و وقتی خواندم که از شما بی خبرند ،وقتی می شنیدم که شما در انفرادی هستید،بعدها در سلول های تنگ و بعد تر در آن حادثه ی آخر:نگه داشتن شما در هوای سرد و تهدید به آزار خانواده و به خصوص دستگیری و آسیب رساندن به دخترتان..دیگر آن موقع نه اشک دردی دوا می کرد و نه نوشتن..نه که قبل ترش کاری کرده باشند هیچ کدامشان،اما باز راهی بودند.

این بار اما همه اش فکر می کردم به احساس دخترتان،به حسی که دارد از این ناخواسته تبدیل شدن به ابزار شکنجه ی بابا.به دردی که او می کشید و به دردی که شما می کشیدید.به انسان هایی که از هر ابزاری برای شکستن استقاده می کنند.معلمو است که او هم دوست نداشت بهانه ی آزار بیشتر شما باشد در جایی که مطمئنا بدون این حرف ها هم به شما خوش نمی گذشت.

اما شما باز هم کنار نیامدید و این هم نشد نقطه ی ضعفتان.روش پاسخ شما از هر کسی بر نمی آمد و کسی هم خرده نمی گرفت و کمتر دوستتان نمی داشت بدون شک ، اگر انتخابتان این نبود.اگر به جای اعتصاب غذا و مقاومت بیشتر، کوتاه می آمدید.

این آخرین و پست ترین روشی که انتخاب کردند هم باعث نشد شما در هم بشکنید، تنها بزرگ ترتان کرد و ما تمام قد ایستاده ایم به احترام بزرگی و ایستادگی شما.البته که کلمات کوچکند در مقابل احساس ما.ما دوستتان داریم.

شما بالا تر از همه ی تعریف ها و جایزه ها و مقام های شامخ و جهانی هنری،انسان بودن را دوباره به معنای خویش رسانده اید .

هنرمند بودن تنها جرمتان نیست.

آقای پناهی عزیز

گرچه این بیرون هم کسی سراغ آزادی را ندارد،آزادیتان مبارک.

پ.ن: در راستای اعتقاد راسخ ما به هر چه فجیع تر به زندگی نشستن این وبلاگ جدید التاسیس رابخوانید که غفلت موجب پشیمانیست.

نوشته های سفید سرگردانی

2010-05-09T13:37:00.002+04:30

نوشتن برای من ابزار نیست،گریز و پناه نیست،نمی توانم توصیفش کنم ،شاید اگر این را تعریف کنم راحت تر بگویم چه حسی است نوشتن؛ یک بار کسی ام پرسید فلان جا می نویسی؟گفتم نه.گفت چرا؟گفتم نمی نویسم دیگر.گفت یعنی دیگر کلا نمی نویسی؟فکر کردم می شود اصلا همچین چیزی؟سوالش برایم دقیقا مثل این بود که ازمن بپرسند دیگر نفس نمی کشی؟یا مثلا دیگر نیستی؟اصولا؟

حالا مدتیست تمام آن چیزهایی که در ذهنم وول وول می خورند برای نوشتن ،یک جوری راه می برند به وضعیت کاری و اجتماعی که در حال حاضر دارم و مشکلم اینست که دوست ندارم هی اینجا اعلام کنم که کارم چیست.توی منگنه ی بدی مانده ام!کمک!

                                        **************************************

خیلی ها احتمالا مثل من و خانواده ام از رسانه میلی!! ایران بریده اند و به جای آن برنامه های مهپاره!!را نگاه می کنند،احتمال زیاد دیگر این است که خیلی از همان خیلی ها تن داده اند به دیدن ام بی سی ها که شبانه روزی مشغول نشان دادن فیلم هستند و البته لا به لا به آن مقادیر متنابهی تبلیغ جات! حالا غرض از این همه این که؛ هست آن لا لو ها یک تبلیغی که نمی دانم چه چیزی را هم اصولا تبلیغ می کند ولی برای من فقط در آن یک چیز جلب توچه می کند،شرحش این جوری ست:
دو سه تایی دختر سفید پوست و مو مشکی وارد صحنه می شوند،ظاهرا کلافه و ناراضی از وضع ظاهریشان و یک خانم کمی سن دار تر هم همراهشان هست با یک جارو توی دستش،بعد یک نفر که روبرویشان نشسته با یک کنترل و با زدن دکمه ای سر و ریخت این ها را عوض می کند،در این جاست که تصویر کمی نزدیکتر می رود و می شود حضار در صحنه را دید.نکته همین جاست؛ خانم جارو به دست یک رنگین پوست است،از اهالی آسیای دور.یک فیلیپینی،یک مالایی ،یک اندونزیایی..فرقی که نمی کند!
حتما شنیده اید که در ان کشور های به گنج نشسته ی عربی کارگر ها اکثرا از همین کشور هایی هستند که اسم بردم.چیزی که شاید ندانید این است که به این افراد اقامت دائم نمی دهند،حق مالکیت هم که خوب عمرا ندارند و همه ی زندگیشان بند یک عدد گذرنامه است که آن هم صدی نود در دست صاحب کارشان است و خیلی به سادگی قابل پاره شدن و اخراج از کشور میزبان.
نکته این جاست که به قدری مرسوم و عادی شده این قضیه برایشان که در تبلیغ هایشان هم با کمال وقاحت و با افتخار آن یک نفر کارگر را یک خارجی نشان می دهند آن هم با پوستی رنگین!
مهم نیست که تبلیغ چیست،برای من فقط یک معنا دارد:
برده داری هنوز هم جزیی از فرهنگ عرب هاست.فقط صورتش را شسته اند و برایش ماتیک مالیده اند.

                ***************************************************

خبرش را حتما خوانده اید،امروز در اوین پنج نفر به دار آویخته شدند،یکیشان فرزاد کمانگر یک معلم کرد بود.به جرم تروریست و بمب گذار بودن. این خبر هم فقط به معنای اعدام 5نفر انسان نیست.به معنای حضور و سلطه ی یک تفکر انهدام گرست بر عرصه ی این سرزمین.سایه ی شوم بی عدالتی با کلاهی به بزرگی شرع اسلام بر قد برافراشتن هر تفکر مخالفی.این نامه ی فرزاد کمانگر را بخوانید وارتباط مردانگی و اشک نریختن را فراموش کنید. راحت باشید، مخصوصا آن جایی که پیرزن مرگ او را پیش بینی می کند.

             *****************************************************

دیشب یکی از همکارهای من با چشم گریان به خوابگاه آمد.درگیری لفظی پیدا کرده بود با یکی از کادری هایی جایی که ما وظیفه های آن هستیم،یکی دیگر از همکارانمان می گفت به این بیچاره خیلی گیر می دهند.همه جا،همه،همه جوره.
این "یکی" که خیلی بهش گیر می دهند از قضا خواهریست به شدت محجبه و مستوره!روی لباس کار هم چادر سر می کند و تا چندی پیش هنوز هم صورتش مزین بود به سیاهی یک سبیل پرپشت و ابرو؟؟؟اصلا حرفش را نزنید!
از دور که می آید بدون شک تصویر موجوداتی را القا می کند که در دانشگاه ما به آن ها می گفتند "خواهر سلام" و در لفظ عام فاطی کماندو نام می گیرند."او" ولا شک فیه یک احمدی نژادی تیر است و هنوز هم نگاه هایش سنگینی می کند روی خاطره ی لبخند های من،وقتی سر کلاس و سر کار و در خیابان و مدت ها بعد انتخابات دستبند سبز می بستم."او" یکی از بسیجی های با سابقه است و مدتی حتی دبیر بسیج دانشکده امان بوده!
جالبیش این جاست که از دید من محل کار حال حاضرم جایی ست شبیه پادگان:همه اطلاعاتیند،همه از فیلتر هایی گذشته اند ،دولا و چهار لا و بلکه بیشتر،نگاه هایشان به من و امثال من این جوریست: حواست به خودت باشد که نبض حال و آینده ات دست ماست و همه جور حالی می توانیم ازت بگیریم! و همه از جانب آن ها "خودی" اند.

خیلی دلم می خواهد بدانم این "موجود" آیا خودش می داند که چگونه و به چه شدتی قربانی تفکراتی است که خودش و هم مسلکانش و آن هایی که سنگشان را محکم بر سینه ی نحیفش می کوبد،بر جامعه ی ما تحمیل کرده اند؟آیا می داند هم این ها بودند که این عدم تحمل را به اذهان آموختند؟خودشان بودند که این قانون تبعیض آمیز "تو یا شبیه منی یا دهنت سرویس" را مرسوم کردند؟آیا متوجه است که آن گیر هایی که گاه و بیگاه دامان چادرش را می گیرند مصداق بارز روح حاکم بر اجتماع ماست؟

                             ********************************************
میر حسین موسوی و زهرا رهنورد رفتند دیدار خانواده ی جعفر پناهی.این هم همین جوری که سایه ی یک مهربانی بیفتد روی سر این وبلاگ.

او تنها یک صدا نیست

2010-05-03T21:49:00.000+04:30

من یک دوستی دارم که حرف های خوب زیاد می زند،حرف هایی که در ذهنت می مانند و در موقعیت های خاص مثل ضرب المثل می پرند توی ذهنت و هی توی کله ات می گویند:بگو ،مارا بگو!ما مورد مطلق مصرف، در این موقعیت هستیم!

حالا این آهنگ بدجوری مرا درگیر خودش کرده و لا مصب هیچ حرفی هم برای گفتن نمی گذارد و اصولا هم به قول آن دوست:

گاهی زبان را غایت کمال در آن است که خاموش بماند!

این یکی از آن" گاهی" هاست!

پ.ن1:دلم نیامد حس بی نظیر شنیدن این موسیقی و کلام را با نازنینانی که می دانم غریب روزگاری را می گذرانند تقسیم نکنم،چه،خوب می دانم یک لحظه رسیدن به حسی مثل آن چه وقت گوش دادن به این صدا به آدم دست می دهد،چقدر می ارزد این روزها..

پ.ن2:این آهنگ را هم همان دوست خوش سخن به دست ما رساند.دستش همیشه سبز و رساننده ی این جور چیزهای خوب!

بار دیگر برای امام جمعه ی شهری که دوستش داشتم!

2010-04-28T21:30:00.001+04:30

ما لعبتکانیم و فلک لعبت باز ای فلک بازی نکن زلزله می آید باز!

برای ما همیشه راهی هست!

2010-04-27T21:34:00.001+04:30

پست قبلی را که گذاشتم دوست عزیز تر از جانی به قول خودش کله ی سحر هنوز نانوایی ها پخت نکرده اند رفته بود کارت اینترنت خریده بود و خوانده بود و همان سر صبح گفت که نمی داند چرا نمی شود برایم نظر بگذارد.گفتمش که تلاشش را زیاد کند که کار نیکو کردن از پر کردن است که برایش خیلی مطرح نبود کار نیکو بکند;) و نکرد و ول کرد رفت سفر و احتمالا هنوز هم نمی داند دلیل اینکه نتوانسته بود نظر بدهد این است که بلاگر قیلتر شده است و از حالا به بعد شاید حتی نتواند بیاید اینجا را بخواند.

اما از همان لحظه ای که خبر مسدود شدن بلاگر شدن پخش شد ،همین طور راه کار دور زدن بود که در می آمد وبرنامه ی ضد فیلتر و روش پست گذاشتن از طریق ماکروسافت ورد2007 و... خلاصه هر جور مهمات مبارزه که بگویی.فی الواقع قیلترشان سوراخ است،حرف توش نیست!
این است که من هم دارم اینجا پست می گذارم و حس می کنم خانه ام محاصره بوده است و من دور زده ام و برای وارد شدن به خانه ی خودم از دیوار آمده ام بالا!
حس خوبی است البته ،من را یاد شبی می اندازد که بچه های دانشگاه صنعتی مانده بودند توی دانشگاه و از بیرون محاصره بود همه ی نه فقط اطراف دانشگاهشان،که منطقه و من هم رفته بودم خرید که اگر شب شد و این ها ماندند این تو ،از روی نرده ها بهشان غذا برسانم!تمام خیابان های منتهی به دانشگاه بسته بودند و از هر جا می آمدم می گفتند نمی شود و برو از آن ور بیا،جلوی آخرین راه که باز جوابم کردند ،به سرباز وظیفه ای که جلویم را گرفت گفتم: تو مث که حالیت نیس!!خونمه!!!*
جواب داد خوب برو، اگر جلویت را گرفتند، اگر بهت شلیک کردند!!!با خوت است.من هم گازش را گرفتم رفتم و البته که آن شب هم گذشت و کسی مارو نکشت!**
دور افتادم،داشتم می گفتم که این طوری اینجا آمدنم چه حسی دارد!
همه ی این ها رانوشتم که بگویم آقایان!حالا مثلا که چی؟ جلوی چی را می خواهید بگیرید؟فکر کرده اید این جا و صد جای دیگر را پلمب کنید همه می مانند پشت در؟ بلد هم نیستند قفل را بشکنند یا بروند بالا از جایی!

یک شعری هم هست می گوید:

پری رو تاب مستوری ندارد چو در بندی سر از روزن برآرد!

بله!حالا هی ببندید!

*************************************************

*: بله رفقا،می دونم شما دو تا یادتونه،واسه اونایی که یادشون نیست ،این یه جمله از دیالوگای طلایی "گوزن ها"س.

**: اینم یک تکه از شعرهای حسین پناهی است،در "سلام ،خداحافظ" با دکلمه ی پرویز پرستویی.

آه که هنوز هم عاشقت هستم

2010-04-24T22:26:00.001+04:30

به کلماتش می شویم

اگر رنگ تردید به خود گیرند
یا گرد کهنگی

             عشقت را می گویم!

به کلماتش می شویم

اگر سایه ای از تیرگی نشیند
بر آینه ی دلنوازش

       عشقت را می گویم!

به خنجر آخته اش تازه می کنم
جای زخم را،

زخم خونین در بند بودنت را می گویم

به جای جای تنم

اگر حتی تصویر تاری از بهبودی
از ذهن درد آلوده اش گذر کند

                  پیش از آزادیت

                                     ایران!سرزمین من...

با صدای هیچکس

2010-04-22T19:15:00.001+04:30

این آهنگ را که حتما شنیدین؟

خوب من خیلی دوستش دارم،بعد یه جاییش یکی داره داد می زنه ،با مستاصل ترین لحن ممکن،داد می زنه:

چرا اینجوری می کنین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روزی نیست که صد بار این جمله،با همین لحن نیاد تو ذهنم.

پ.ن:خستگی شده جز ثابت احساسات روزانه ام.

آرزوی من این است

2010-04-17T19:58:00.000+04:30

روی آن دیواری که می کشند دور آدم ،دیگران

گاهی فقط

گاهی هم شده

یک دریچه ی کوچک روشن باشم

رو به آفتاب

اگر نشد

دیگر آجر روی آجرشان نگذارم...

ببخشید،این پست کمی درد دل ناک است!

2010-04-12T13:52:00.000+04:30

برای اولین بار در زندگیم این بار بدون عذاب وجدان می خواهم بعضی از همین آدم های دور و برم را محکوم کنم

آدم هایی را که زندگی باهاشان سخت بود،اما من یادش گرفتم و ماندم،آدم هایی که همان جوری که هستند قبولشان کردم و آن ها اما

هرگز مرا همین طور که هستم نپذیرفتند.

آدم هایی که لحظه به لحظه ،نه روز به روز،لحظه به لحظه زندگیم را از آن چه بود سخت تر کردند و ثانیه ای تردید نکردند در بالا رفتن از دیوار های خانه ی من،برای سرک کشیدن توی اتاقم،برای شکستن پنجره ی آن یک وجب حریم خصوصیم،همه این ها و کلی چیز دیگر به کنار،برای افسانه پردازی راجع به آن چیزهایی که نمی دانستند و راهی نداشتند برای دانستنش!

می خواهم بگویم که من نمی بخشمتان،چون آدم های خوبی نبودید، لیاقت زیبایی اینجا را نداشتید،لیاقت باران های ریزش را

شب های مه گرفته اش را،شما حتی شایستگی نام های خودتان را هم نداشتید.

نه که حالا فکر کنید این چند سال من هیچ زندگی نکردم،نه!من لابه لای همان تلخی ها هم حرف هایتان را اگرچه آزارم می داد به پشیزی نخریدم و هیچ وقت ذره ای عقب نشینی نکردم از کارهایی که فکر می کردم باید انجام بدهم
،یاد گرفتم همیشه به قول یک دوست،خوب زندگی کنم،نه به عنوان یک ارزش!که به عنوان یک صفت!
یاد گرفتم روی موج های همان طوفان ها هم موج سواری کنم،که شده سرپا بایستم،پیش شما ننشینم!

ولی خوب ،بگویم درد نکشیدم دروغ گفته ام،بگویم می بخشم بیشتر دروغ گفته ام!

پ.ن1:پریشب هم هول و هوش همین قضایا تولد یکی از دوستان خیلی خوبم کوفتم شد!توی همه ی عکس ها هم بد افتادم،دیگر بگویم این ها را می بخشم انگار به گور پدربزرگ هایم خندیده ام!

پ.ن2:انسان!آن پرستار مردی است که امروز بدو بدو دنبال من دوید و از اورژانس هم حتی خارج شد تا به من که کوله پشتی بر پشت،خسته از کشیک می رفتم، بگوید آن خونی که دیروز در چشمم پاشید Hbs Agاش مثبت نبوده!یعنی هپاتیت نمی گیرم ،ایدز را نمی دانم!
انسان او بود،حالا شما هی اسم خوتان را بگذارید مادام پمپادور و حرف های روشن فکرانه بزنید با ارجاعات براتیگانی!

پ.ن3:بله،آن قدر به خودم اطمینان دارم که این جوری حرف بزنم :هر کسی که من هم همچین بلاهایی را سرش آورده ام ،من را نبخشد!

از من نپرس خونه ام کجاس...

2010-04-09T12:27:00.003+04:30

از من می پرسد از کجا می آیی؟

می گویم

          با شوقی دروغین در نگاه و غروری مجازی در دل:

                               از سرزمین کوه های سر به فلک کشیده و دشت های سرسبز

جنگل ها و رودها و کویرها!

می گویند اما این ها دروغ را بو می کشند
پوزخندی می زند
می گوید از کجا می آیی؟

-از سرزمین ابن سینا و رازی
کاشف الکل و نویسنده ی قانون!

باز می پرسد :از کجا می آیی؟

-از سرزمین شاعران و نویسندگان!حافظ را نمی شناسی،عمر خیام را که می شناسی؟!

-بگو از کجایی

-از سرزمین داریوش و کوروش!از خاستگاه اولین لوح حقوق بشر!

می خندد این بار با صدای بلند!

-راستش را بگو،از کجایی؟

سرم را می اندازم پایین

-از سرزمین دختران روی آسفالت و پسران توی عکس


                                            آزادی در زنجیر و زنجیر در آزادی



هنر در سوراخ و موش ها با دندان های خون آلود و چشم های سرخ بیرون در خیابان

من از سرزمین فریاد می آیم

راه های سخت

کوه های صعب العبور

و مرزهای بسته ی تنهایی

من ،قافله ام راهش را گم کرده است...

دیگر هیچ نمی پرسد.

آه!ای انسان ها!

2010-04-05T22:49:00.001+04:30

اینترن شدن از من موجود گند دیگری ساخته،

نه،دقت کنید،اینترن شدن از من موجود گندی نساخته،گندی دیگر ساخته،قبلا جور دیگری گند بودم.

جای شما خالی...

2010-04-03T21:04:00.001+04:30

پریشبی بود ،می خواستم این جا را به روز کنم،هم دستم به نوشتن این جا باز شود،هم حرف داشتم برای گفتن،هم زمان گوگل ریدرم باز بود،چشمم افتاد به این : نوشته های خانواده ی جعفر پناهی برای او که سخت در بند است،در وطنی که هنر هم برای بالندگی باید دست بلند کند از آقای بالای همه ی سر ها اجازه بگیرد..
دلم گرفت.حرف های خصوصی باشد برای بعد.حالا ما هنوز در زندان عزیز داریم.

شکایت نامه

2010-03-25T13:15:00.000+04:30

وقتی دو تا زندگی داری احمقنه ترین فکر ممکن این است که فکر کنی می توانی حداقل یکی از آن ها را برای خودت نگه داری.

همیشه یک نفر پیدا می شود که ... بزند توش!

شرمنده البته .اما برای من هیچ چیز مهم تر از زندگی شخصیم نیست.امروز و دیشب من تقریبا دیگر همه چیزم را از دست دادم .این وبلاگ که دیگر در مقابلشان چیزی نیست.

به آن خیابان زیبای پر درخت،که سال نویش مبارک باشد

2010-03-18T23:44:00.001+03:30

سال 88 ،سال سختی بود

ما فصل های 88 را نفهمیدیم

سال 88 جواب "چه خبر؟" دیگر فقط " سلامتی،شما چه خبر؟!" نبود،حتما خبری بود برای گفتن،برای شنیدن

امسال من در خیابان سرود خواندم،رقصیدم،فریاد زدم

در همان خیابان گریه کردم.

در همان خیابان زندگی کردم

در همان از سر عاشق شدم...

ابن همه در همان یک خیابان بود

که بر دست های دانشجویانش دستبند زدند

که سرو قامتانش را تبر به دستان بی رحمانه نشانه رفتند

که " تو" هر آینه از آن می رسیدی!

امسال رفت که در ذهن سبز این خیابان پردرخت جاودانه به شعر نقش ببند

امسال همه ی زندگی همان یک خیابان بود...

**************************

سال دیگر کاش مدت طولانی تری را به خوشی بگذرانیم

کاش دیگر کسی روبروی اوین قرار ملاقات نداشته باشد

کاش آزادی دیگر فقط نام میدان نباشد!اصلا دیگر نام نباشد!

درخت های زیبای من هم هوایی که از ریه های باز رهایی بیرون می آید را به سبزینه بزنند......

سال نو مبارک،پیش پیش.

قهقهه ی مستانه امان!(اندر احوال چهارشنبه سوری!)

2010-03-16T18:47:00.003+03:30

من در خانه خودمان به خواب رفتم

و در یک منطقه جنگی بیدار شدم....

می خوام حاضر شم برم خط مقدم..

امروز جنگ عبادت است!

یه روز خوب میاد...

2010-03-16T14:19:00.002+03:30

اگر حتی دم عید نبود و من خود به خود آدم خوشحالی نبودم،اگر با لبخند دنبال سفارش یک دوست برای "یویو" در حال در نوردیدن اسباب بازی فروشیای شهر نبودم،اگر همون دو دقیقه قبلش در جواب سوال آقای اسباب بازی فروشی هی نگفته بودم که 22 سالش است،بله حتما بلد است چه جوری باهاش بازی کند و یویو های زمان ما چه جنسی داشتند..،حتی اگر با دیدن یک سرویس چای خوری پلاستیکی فکر نکرده بودم این چیز ها زمان ما چقدر هیجان انگیز تر بودند چون جنسشان چینی بود نه خودشان!با اینکه من نداشتم ازشان....
حتی اگر امروز 4شنبه سوری نبود و من تمام راه در فکر چوب هایی که بابا جمع کرده توی حیاط و آتش هایی که امشب به کوری چشم زمانه ی تاریک خواهیم سوزاند نبودم..

یک چیز مطمئنا مرا امیدوار و خوشحال می کرد،شاید تعریف دقیق ترش این باشد که مرا از حس خوب بی نظیری سرشار می کرد و آن این بود:

وسط شلوغی های بازار تجریش که بسی دلبرتر و دلپذیر تر شده( به چشم من حداقل)بعد از بازسازی، یک پیرزن خمیده ،با لباسی سفید ،و شالی کرم رو پاهایش،نشسته روی صندلی چرخ دار،از روبرو به من نزدیک شد،تا این جای کار غم انگیز و دردناک بود،داستان جایی زیبا می شد که روی پاهای ناتوان و از کار افتاده اش ،توی یک پلاستیک پر از آب دو تا ماهی کوچولوی قرمز در حال شنا بودند... و یک خانم میانسال هم در حال هول دادن صندلی او بود و به نگاه و لبخندی که به دیدن این صحنه روی صورت من نشسته بود با مهربانی خندید.

مطمئنم یه روز خوب میاد!!

چهارشنبه سوری مبارک!

خون و قلم و آن چه می نویسیم

2010-03-14T20:42:00.000+03:30

من می نویسم

قرار همیشه این بوده است که من زبان تو باشم

آن حرف هایی که در قلبت هستند و نمی گوییشان

گفتنشان با من است

همیشه بوده است

اما نمی نویسم!

اگر قرار ست از نوشتنم باز خاری بخلد در زخم تو..

نوشتنم اگر قرار است درمان که نه،مرهمی هم نباشد

بر درد تو

بر زخم بی نشانه ات

دیگر نمی نویسم!

من نیت کرده ام؛

به هزار سال سرودن

"مرگ را ترانه کنم"

به نیت نزدیکی به درد های تو!

مرده باد!!

یکی یکی کلماتم

پیش از آن که از هم آغوشی عاشقانه جان قلم با انگشتانم

در بستر سپیدی های کاغذ

نطفه ببندند حتی!

اگر نفسی در دل بی نفس تو نکارند

اگر این کور سوی امیدی که هنوز در چشمانم دو دو می زنند را

به تو نرسانند

با تو تقسیم نکنند

اگر نتوانند کمکم کنند کاری کنم که تو باز به سپیدی این کوه های بلند دل ببندی!

مرده باد کلمات من

اگر نتوانم دیگر با عشق جمله ای بسازم

و از امید داستان بگویم..

از مطالب وارده یا رسانه ماییم!

2010-03-14T11:20:00.000+03:30

دانشجوی خوب:نخبه،کلا همه چی تموم

دانشجوي بد : عامل دست استكبار ، برانداز ، پياده نظام جبهه ي دشمن

دانشجوي مجهول الهويه : خارج نشين بي درد از اينطرف ، پناه برده به دامان دشمن از اونطرف

این دو سه خط را یکی از دوستان خوب وبلاگی بنوشته است،من نقش رساننده ی آن را بازی می کنم،اما ایرادی هم به آن وارد دارم!

من شخصا هرگز دانشجویانی که ایران نبوده اند در این چند ماه را آن جوری که اینجا گفته شده نمی شناسم،اتفاقا قویا بر این باور هستم که این خانه تکانی ادامه دار ما، بی حضور و وجود آن ها ،در هیچ جای جهان این گونه شناخته نمی شد!بودن آن ها،ارزش های شان،شناختی که از ایرانیان به میزبانانشان ارائه دادند و اعتقاد و همراهی که نشان دادند باعث شد این اتفاقات چهره ای جهانی و دیگر گونه به خود بگیرد که جای تشکر دارد و قدر دانی

روز زن با تاخیر و حاشیه

2010-03-10T16:14:00.000+03:30

1-چند روز پیش شروع کردم نوشتن یک مطلبی ، از طرز تربیت خودم و شاید بیشتر برای اینکه برای خودم روشن شود چرا چیز هایی که من در وجود یک زن ارزش می بینم صفات مردانه محسوب می شوند، اعتماد به نفس ،قدرت، تمایل به استقلال ،حاضر جوابی،معرفت،روی پای خود ایستادن،دفاع کردن از دیگری،..
چرا اصولا "مرد" بودن ،خیلی وقت ها به عنوان یک صفت مثبت به کار می رود؛ مردانه پای چیزی ایستادن،خیلی مرد بودن..(من خودم هم شاید این را به کار برده باشم)مگر زن بودن فحش است که مرد بودن تحسین محسوب می شود؟
چرا علاقه و آگاهی در بعضی زمینه ها مردانه ،پسرانه محسوب می شوند،دوست داشتن فوتبال ،ماشین...اصولا چه چیزی ،چه تفکری هست پشت این تقسیم بندی های ما؟
نوشتن آن مطلب نیمه کاره ماند،شاید چون من این کاره نیستم و در نوشتن مطالب تحلیلی دستی ندارم والبته یک خود سانسوری،بر اساس یک حس، آن هم اینکه کسی ،از کسانی که من را می شناسد بیاید ان را بخواند و بگوید(بلند یا توی دلش!) که تو مشکلت این ها نیست،این چیزها حرف است برای اینکه رفتارهای مردانه!! ات را توجیح کنی...
درست است،من این حرف را زیاد شنیده ام و البته دروغ نگویم هنوز هم شنیدنش آزارم می دهد، اما واقعیت این است که مدتی هست که فهمیده ام رفتار های من را دقیقا بر اساس همان خصوصیاتی این گونه می خوانند که برای به دست آوردنشان بیشترین تلاش را کرده ام و نه من،همه ی زنانی که من تحسینشان می کنم را خیلی ها مردانه می دانند..
من از هیچ کاری عقب نکشیده ام چون دختر بوده ام،هرگز کارهایم را به خاطر دختر بودن گردن برادرهایم نینداخته ام و هرگز فکر نکرده ام ،دوست پسرم،پسر همراهم و.. موظف است مخارج من را بپردازد چون او مرد است ،من دخترم...

2-دوست دارم یاد کنم از شادی صدر و جایزه ای که گرفت و زیبایی تحسین بر انگیز تقدیم آن جایزه به شیوا نظر آهاری،دانشجوی ستاره دار و فعال حقوق بشر که کم و بیش از بعد انتخابات همیشه زندان بوده است!

3- می شود روز زن باشد و آدم یاد نکند از ندا و ترانه و مادر سهراب و باقی مادران عزادار و مادران صلح و همه ی همه زنانی که نه "مردانه" ،که آن گونه که یک "انسان" باید و شاید پای آزادی و حقوق انسانی ایستادند و بهای سنگینی هم پرداخته اند و می پردازند؟

4-حرف آخر هم این که من معتقدم طرز برخورد یک جامعه با زنان و کودکانش نشان دهنده ی سطحی از فرهنگ و تمدن که آن جامعه از آن بهره می برد. امسال به هوای دستگیری مجید توکلی و عکس هایی که از ظاهر او با لباس و پوشش زنانه پخش شد اتفاق جالبی افتاد آن راه افتادن کمپین مردانی بود که با پوشش و حجاب عکس گرفتند و باعث شدند مثل خیلی لحظات دیگر امسال به داشتن همچین هم وطنانی افتخار کنم و یادم بیفتد همه ی مردان سرزمینم این بیمارانی نیستند که در خیابان کنارم راه می روند وباعث می شوند هر بار برای لحظاتی از دختر بودنم به گه خوردن بیفتم!

فرق می کنه

2010-03-06T21:31:00.000+03:30

I wasnt running

I was running away

I couldnt get far enough

so i came back

سر بلند سبز

2010-03-06T00:44:00.001+03:30

به ج.پناهی و روح بزرگ و آزاده اش

صد بار به خیر باد

سر سبز تو که هست

در آن،زبان سرخ آتش به جان فکنی!

خامش مباد

قلب روشنت که هست

زنده به آن، نفس مردم آتش به جان افتاده ای..

****************************

جرم دارد،تاوان دارد در این کشور" انسان" بودن،انسان ماندن...

وقایع اتفاقیه

2010-03-04T18:51:00.002+03:30

حسب عادت همیشگی که ریشه اش بر می گردد به امتحان علوم پایه،بنده سر جلسه این امتحان هم بسی وقت اضافه آوردم و اگر بگویم دو ساعت و نیم آخر از چهار ساعت را بیکار و بی عار بودم گزاف نگفته ام!
خلاصه همان سر جلسه از وقت استفاده کردم و یک گزارش کاری نوشتم ،حال داشتید بخوانید!

اصولا ما را امروز در دو وعده یک بار به علت ماشین سوار بودن و بار دوم به علت "هنوز هشت نشده" به دانشگاه خودمان راه ندادند!
در سالنی که ما در آن امتحان داشتیم دو گروه دیگر هم که بچه های علوم پایه ی پزشکی و دندان بودند حضور داشتند و امروز در واقع هم زمان حداقل 4 نوع آزمون در حال برگزاری بود ،که با وجود این، هماهنگی شماره صندلی ها و درست پخش شدن دفترچه ها و بلند نشدن" جیغ وای!!من نیم ساعت است دارم سوالات علوم پایه دندان جواب می دهم"،جز معجزات الهی به حساب می آید(بله درست است!وقتی اینجا یک چیزی درست برگزار می شود ما تعجب می کنیم و حتی به وجد می آییم!)
سالن امتحانات ما را شما ندیده اید،یک جای سفید بزرگیست، تا سقف کاشی کاری که ورود به آن،در آن واحد کلیه های مرا یاد انجام وظیفه اشان می اندازد!
امروز این سوال "سر جلسه می شه رفت دستشویی ؟" را آنقدر از هر که دستم می رسید پرسیدم که همه وسواس گرفنتد! خودم هم برای یافتن مکان دقیق محل مورد نظر و ایجاد آشنایی، همان امتجان شروع نشده یک سر به کابین زدم و با سر بلند و خبرخوب "بله!می شه رفت،آدرشس هم اینجوری است" برگشتم.همه خوشحال بودند ،می خندیدند!
سرجلسه هم جایتان خالی بود،گر و گر بچه ها بودند که می رفتند دستشویی و می آمدند در راه به من که می رسیدند چشم غره می رفتند که: آخر فلان فلان شده!اعلان آزاد بودن دستشوییت چه بود!
امتحان در کل به خوبی و خوشی برگزار شد،هیچ اتفاق غیر مترقبه ای نیفتاد و همه چیز در امن و امان بود تا اینکه اعلام کردند که بله!وقت آزمون علوم پایه ی پزشکی تمام شد..
یک دفعه غوغایی شد!همه با هم بلند شدند، حرف می زدند و می خندیدند و صندلی ها را جابه جا می کردند...
جالبیش این بود که یک ربع قبل بچه های دندانپزشکی هم برگه هایشان را داده بودند رفته بودند ،کسی خبر دار نشده بود!
بعد جالبترش این بود که هیچکس هم هیچی بهشان نمی گفت!بچه های ما همه با نیش باز این ها را نگاه می کردند و ممتحن ابله هم مثل اینکه دارد به بازی نوه هایش توی پارک می نگرد!این ها را نگاه می کرد و لبخند می زد!صحنه ای بود.
در همین وقت ها هم من سریع به یاد یکی از مهم ترین لذات هر امتحانی افتادم و از دوستی که در موقعیت ضربدری با من نشسته بود و سوالاتش با من یکی بود از بین 203 تا سوال یک سوال پرسیدم،که او هم همان را نزده بود!

عرض شود خدمتتان که یک قسمت با مزه ی دیگر این بود که این ممتحنین می خواستند تا ما از جلسه رفتین بیرون این ها هم کارشان تمام شده باشد وعمرا ده دقیقه هم بعد ما آن جا نمانند به گمانم که همان فی المجلس شروع کرده بودند چرت چرت آشغال ها را جمع کردن و خرت خرت شماره صندلی ها را از رویشان کندن!

من فبل از این که این نوشته را شروع کنم،سعی کردم برای یک شعر ناقص چند بیت جدید بسرایم! بعد دیدم اا!دارند پرسشنامه ها را هم می گیرند!گرفتم قارت !تکه ای که رویش شعرنوشته بودم را کندم!ممتحن آمد بالای سرم گفت ا،این چه وضعیه،این چرا پارس!که مجبور شدم نه تنها خبطم را برایش توضیح بدهم که برگه ی شعر را هم بدهم چک کند!
آخرش هم معلوم شد که پرسشنامه ها را نمی گیرند !

این هم از حسب حال امتحان دادن ما،حالا هم نشستیم ببینیم این ساعت کی برای سایت وزارتخانه 18 می شود،کلید در بیاید!

"کجایی رفیق ،پیدات نیست؟"

2010-03-03T23:40:00.000+03:30

آدم مگر چند تا دوست دارد که به خاطر غصه هایش گریه کرده باشند؟

من یکیش را دارم!
امشب آزاد شده!

پ.ن:من تا همین نیم ساعت پیش فقط ناخوداگاهم می دانست که بهم دروغ می گویند که آزاد است و گوشیش بیخود خاموش است!
خجالت می کشم از ندانستنم!ببخش عزیز!

پ.ن1:شرم دارم از زندگی در سرزمینی که باید دم در بازداشتگاه و زندان خبر دوستانت را بگیری.شرم دارم

فکر محال!

2010-03-02T12:33:00.001+03:30

امنیت!

شوخی می کنی دیگه؟

برای تصاحب رویای ماه

2010-03-01T14:06:00.000+03:30

می روی

می آیی

گم می شوم

پیدا می شوم

کجا می ری فلونی؟
ترسم بری و بمونی..

خوبی زندگی

2010-02-27T00:15:00.001+03:30

خوبی زندگی این است که یک روز صبح بلند شوی هنوز چشمت را باز نکرده بزنی یک لیوان نسکافه را بریزی روی لپتاپ

بعد دو سه تا آدم بی نظیر توی زندیگیت باشند که هی بگویند عزیزم عیب نداره ،هیچی نیست، خوب می شه ،بیا این لپ تاپ من

مال تو..

خوبی زندگی به این است که مادرت بگوید بابا که شنید نسکافه را ریخته ای روی لپ تاپ گفت: ا!
!این که چند سالی بود خوب شده بود، دستش نمی خورد بریزد هر چی برای صبحانه قرار بود بخورد!

خوبی زندگی به این است که یک دفعه بشنوی تق توق ،جر جر...بروی دم پنجره ببینی اااا!باران گرفته!

خوبی زندگیم این روزها در همین حدود است و من استاد خوشبخت بودنم در همین لحظات کوتاه!

درد مشترک من و عراقی

2010-02-25T10:15:00.000+03:30

بدین تمکین که ساقی می به پیمانه می ریزد

رسد تا دور ما دیوار می خانه می ریزد

گمشده

2010-02-23T21:47:00.002+03:30

صاحب عکس فوق گم شده است

رفته از خانه و نیامده است

مادرش گریه می کند شب و روز

صاحب عکس فوق

چشم هایش درشت

دست هایش همیشه مشت

صاحب عکس فوق،با خونش

روی آسفالت می کشد فریاد

سینه اش باغ لاله های غریب

صاحب عکس فوق

در خیابان آرزو جان داد

می روم پیش مادرش امروز

تا بگویم:
-صاحب عکس فوق، من هستم

عمران صلاحی
تهران 57.7.5

پ.ن:امروز تولد 20 سالگیش بود

پ.ن1: رفیق دمت گرم!به خاطر درج نامت وبلاگ فیلتر شده بود!

در خانه باد می آید!

2010-02-23T00:33:00.000+03:30

امروز اینجا باد می آمد،یعنی باد ها!
پنجره های این ور را باز کردم،رفتم پنجره های آن طرف را باز کنم ،سرم را بر گرداندم دیدم همه چیز توی هواست،
باد کاغذها را بلند کرد
آینه را انداخت
تابلو ها از دیوار افتادند
عکس ها و آهن رباهایشان از روی یخچال پرت شدند
پلاستیک ها پخش شدند وسط آشپزخانه
سی دی ها به پرواز درآمدند
و حتی کلاه بابا افتاد!

پ.ن:شما که مرا خوب می شناسید،فکر نکردید که اشتباه نوشته ام و می خواستم پنجره را ببندم؟

شهر در دست باج گیرا و لاتا

2010-02-21T02:19:00.000+03:30

سلام

شب بخیر!
شنوندگان عزیزتوجه فرمایید

صدای مرا شما از جایی نمی شنوید

آخر اینجا دیگر صدا به صدا نمی رسد

از بس که شهر شلوغ است!

اینجا موش ها بدجوری از صندوق عقب آدم ها بلغور می کشند
و البته بی صدا!
هر کاری راهی دارد
آن ها هم یاد گرفته اند راهش را

شنوندگان عزیز
این جا هیچکس حالش خوب نیست
آخر دکتر و مریضش هر دو با هم دیگر کم آورده اند

مریض ها مریضند

و دکتر ها دنبال دزد عمر و وقت و آینده اشان

شنوندگان عزیز
درست است اینجا همان جایی ست که از روی پل های کالجش آدم می ریزد
و زیر ماشین پلیس هایش آدم می میرد

درست است داریم رزومه کار می دهیم دست جهانیانی که قرارست اداره اشان کنیم!

شنوندگان عزیز

توجه فرمایید!
شما صدای مرا از جایی نمی شنوید

آخر من از سرزمینی حرف می زنم که دیگر حرفی برای گفتن، در آن نمانده است!

آخ........شنوندگان عزیزم

این هم آخرین بری که از این باغ به ما رسیده است

شعر سرخ سرودن

2010-02-20T02:59:00.001+03:30

دریا در تب و تاب است

بیا دوباره قایق هایمان را به آب بیندازیم

ما که این همه اهل ساحل عافیت نشینی نبودیم!

می شنوی؟

خروشان واژه ها صدایمان می زند..

بیش از این بمانیم می ترسم ما که هیج

قایق مان عشق بازی با موج را از یاد ببرد !

خو کند به این طعم بی حرکت خاک...

بمانی

2010-02-13T19:28:00.004+03:30

برای همه ی امید های در بند

گفتنی ها کم نیست

بیا
بیا زودتر بگوییم

بیا که رفیق من! نمی دانم این بار که دست هایت بر افراشته در آسمان

به خیابان بروی ،باز کی می بینمت....
راستی چقدر آسمان این سرزمین دست مشت کرده دیده باشد خوب است؟

تو بگو!
به خصوص که شاعر هم هستی!

راستی آخرین شعرت را رو به کدام سحر سروده ای ؟
چشمان تو هم پر از آرزو بود، نه؟
می دانم
آخر آشناست نام و نشانه ات!

به خصوص که نامت هم را به آرزوی بهروزی ها گذاشتند :امید!

بگو رفیق
بار آخر کی عاشق بوده ای؟
شک ندارم ،آخر قلب شاعر که بی تپش نمی ماند!

بگو عزیز

دوباره بگو از هر چه گفته ای
بگو که می ترسم از آن سر بی ترست که بروی و ندانمت!

بگو هر چه نگفته مانده
بگو
که می ترسم از آن شوری که در رگ هایت می دود؛

خون اعدامی و خون مبارز از پا ننشسته!

بیا و این بار سرود رفتن نخوان و بمان و بگو....

بیا یک بار با ما بساز

2010-02-10T15:54:00.000+03:30

تا فردا بیاید و به شب برسد و تمام شود انگار روی هوا هستم ،معلق ،بلاتکلیف ،بی وزن و بی معنا!

پ.ن1:خداوندگار محترم ، اگر هنوز آن جایی ،بله ،با شما هستم !

برای به زمین رسیدن یک آدمی که مانده تو هوا، راه هایی غیر از بامغز زمین خوردن هم وجود دارد ها! حواست هست؟

خانه اینجاست..

2010-02-04T23:40:00.004+03:30

کار دنیا برعکس شده ،پسر همسایه از من خوشش می آید ، کیک شکلاتی با روکش خامه ی شکلاتی با پوشش پودر نارگیل و

خرده های شکلات!! درست کرده برداشته آورده دم خانه!

پ.ن :عاشق این خانه ام هستم ،بی حرف!

راز

2010-01-27T23:29:00.002+03:30

به همه ی آن هایی که هم صدای سکوت نمی مانند.

و به حروف دوم و سوم راز.

برسد به دست الف.ز

این خانه سال هاست بی صدایی، فریادش را خورده

فقط باد هو هو می کند در خیابان های از قدم انسان خالی مانده اش

به خدا ترس داشت در این پس کوچه های تنگ و ترش

سرود امید خواندن

از تو چه پنهان ما دستمان همیشه می لرزید وقت گیراندن چراغ....

آمد زمانی اما

طنین ساز تو پیچید در گوش ترانه باز مان

به آهنگت، اشک از چشم ترسیده امان افتاد

دست هم یادش رفت لرزیدن!

برادر جان

به هوای آوای تو پچپچه ی فرو خورده ام را فریاد زدم

و باز فاحشه گشتم

به قانون شهر ریش های بلند

فکر های کوتاه..

چه حالی داشت!

برادر

خال آورده ای روی دست این شب پرستان!

شیفته ی خاموشی اند این ها

چراغ موشی هم اگر دست می گیرند از ترس زمین خوردن است..

برادر جان!

دیوها فانوس شان نفت ندارد!

بیا

چند ترانه ی دیگر کار داریم تا صبح..

6.11.88

راستی حکم چه بود؟

2010-01-21T13:04:00.000+03:30

دست باز!

برگ ها همه رو!

این چه طرز بازی کردن است؟

حیف که من هرگز بازی کردن یاد نگرفتم

چه فرق می کند به حال ما آن شش دست باقی مانده

که همان دست اول که حکم دل بود تک خالمان را رو کرده ایم!

هر هفت دست از پیش باخته ایم..

where in hell can you go?far from the things that you know

2010-01-21T02:08:00.001+03:30

there is no place to run

no place to hide

the feelin is every where

i cant help it

i m sorry dear me

i m sorry i cant help my self

this only person around who needs help

this only person i ve never been able to help

i m sorry me

ما از گربه های ایرانی خبر نداشتیم..

2010-01-18T16:54:00.002+03:30

در جهانی که خیلی اتفاقات خوبی در آن نمی افتد ،وقتی یک اتفاق خوب می افتد باید از آن گفت و فیلم "کسی از گربه های ایرانی خبر

نداره" اتفاق خوبی بود ،خیلی خوب ،آن هم نه فقط در سینما، که در موسیقی هم!

لذتی که از شنیدن این حجم موسیقی خوب- که تازه احتمالا قطره ای از سیل خروشانی باشد که در زیر زمین موزیک ایرانی

جریان دارد - بردم شبیه حس آدمی بود که تا به حال نمی دانسته چقدر زیباست! آدمی که تا به حال نگذاشته اند بداند چقدر زیباست...

و البته خالی نبودم از غبطه ی این همه وقت ندانستن و فکر، فکر که چرا!؟کجایش اشکال داشت این همه زیبایی، که باید تو هزار تا

سوراخ مخفی می شد؟

دیدن فیلم صد البته با اشک تمام شد وفحش به ریش وسر تا پا و پدر و مادر خواهر و مادر مسببان این همه ..

پ.ن:بهمن قبادی اول فیلم در ترکی جداگانه از بینندگان می خواهد که فیلم را با کیفیت خوب و صدای خوب نگاه کنند،من هم یک

توصیه به حرف هایش اضافه کنم که فیلم را با جمعی خوب از دوستانتان بیینید به لذتش افزوده می شود،بسی!

پ.ن1: این نوشته ،نمی دانم اگر دعوت به نوشتم یکی از دوستان همان جمع دوست داشتنی نبود هم نوشته می شد یا نه،ولی خلاصه

ما هم به نوبه ی خودمان توصیه می کنیم برای فیلم و بهمن قبادی بنویسید که از این اتفاق خوب کم نگفته باشیم!

پ.ن2: تمام قد ایستاده ایم به احترام بازی اعجاب انگیز حامد بهداد که حرف توی کارش نبود دیوانه س دوست داشتنی !

پ.ن3: راستی اشکان و نگار و همه ی آن بچه ها چقدررر دوست داشتنی و آشنا بودند!انگار می شناختمشان از قبل!

برهنگی

2010-01-16T19:40:00.001+03:30

از چیزهایی که باعث می شود از خودم متنفر شوم حماقت است

لحظه ای راه می یابد به ساعت هایم و برای همیشه تحقیر شده و پست رهایم می کند..

لازم نیست صبح تا شب احمق باشم
لازم نیست پیش چندین نفر احمق شمرده شوم

دقیقه ای ،آهی و دمی کافیست تا بروم برای خودم ،هیچکس هم نباشد که ببیند، خوب نبوده است ،هیچکس از خودم بی رحم تر نیست....

می شوم مثل کسی که در میان میدان شهر برهنه ول شده ،همان یک نفر خودم که آن جا نشسته است و به زود باوری و بلاهتم

پوزخند می زند اندازه ی همه ی مردم شهر با انگشت نشانم می دهد،خیره خیره نگاهم می کند، به سویم سنگ پرت می کند...

سان دیوانه ای از امین آباد فرار کرده بی پناه..

بیابان را سراسر مه گرفته

2010-01-16T13:41:00.001+03:30

همیشه سکوت می کنم
پشت سکوت هایم پنهان می شوم
خنجر کلام پرتاب نمی کنم

چرا حرف نمی زنی؟

چرا حرف نمی زنم؟ حرف جدیدی نیست

چرا تکرارش نمی کنی؟

چرا تکرارش نمی کنم؟چیزی نیست که نداند ،شنیدن حرف تکراری عذاب است

برای او
و برای من

چرا آزارت می دهد؟

آزارم می دهد و می دانم حقم نیست این آزار...

این هنوز از دور آمدن و رفتن تو را نگاه کردن

این خواستن و دست نیافتن

حقم نیست این همه پنهان ماندن

حقم نیست

راستی کسی می داند چرا عاشق هیچ حقی ندارد؟

دستبرد

2010-01-10T00:13:00.001+03:30

تمام راه در فکر تو بودم

آیا روزهایی که من نیستم هم آن قدر زیبایی؟

کبک خاکستری

با دنده سنگین حرکت کنید

ابولفضل شاهی

نامه ی آدم گلی

2010-01-07T10:06:00.001+03:30

چه خبر؟

اینجا عزیز خبری نیست غیر دوری شما

راستش را بخواهید اینجا روز نمی شود

آفتاب در نمی آید

باران نمی بارد

قصه ای آغاز نمی شود

حتی قصه های قدیمی ایستاده اند از ادامه یافتن...

از احوال ما اگر خواسته باشید هم هیچ خوب نیستیم

رنج می کشیم

نفس مان سختی می کشد برای بالا آمدن

درد دارد دست مان

می گذاریمش به حساب منبسط شدن هوای داخل وجودمان که موقع گل بودن جای به جای در ما جا مانده است

می ترکیم از درون!

این روز ها اگر روزهای در کوره گذاشته شدن ما نیست ،پس چیست؟*

*:دیشب پر( http://parminevisad.blogspot.com/)می گفت گل را که شکل می دهند می گذاردنش در کوره که پخته شود،آن جا اگر هوایی درش مانده باشد منبسط می شود و می شکندش ،می شود تکه های شکسته را باز به هم چسباند،پرسیدم اگر نگذاریمش توی کوره چی؟این که خودش همین جا هم خشک می شود؟ گفت اگر توی کوره نرود بعد ها نمی ماند، کم کم از بین می رود،مضمحل می شود!

زمزمه ی مانیایی باران

2010-01-05T16:20:00.001+03:30

برای باران آرایش می کنم

لباس می پوشم و بیرون می روم

برای باران دوچرخه سواری می کنم

و تنفسش می کنم

و از هر نفسم می خندم

و به خودم می گویم اگر امروز بمیری

هیچ چیزی را ازخودت دریغ نکرده ای

برای باران می میرم!

که بداند چقدر دوستش دارم.

یک روز بارانی

88.5.7

پ.ن:امروز هم بارانی بود

به درگاه بادبادک باز*

2010-01-01T18:47:00.000+03:30

بادبادک آسمان آبیش را که می بیند ترس افتادن و آش و لاش شدن پاک یادش می رود

* : رومن گاری ،که هر چند وقت یک بار حالی ما می کند نابغه ی بی رقیبی است!

پ.ن: اینم لینک عکس
http://animal-e.deviantart.com/art/A-Kite-97546157

Nausea

2009-12-30T18:07:00.001+03:30

دیدی وقتی مشروب زیاد می خوری حالت تهوع می گیری چه حال گندیه؟

دیدی فکر می کنی یه دفه بالا بیاری حالت خوب می شه؟

آره خوب ،بعضی وقتا واقعا هم می شه!

دیدی بعضی وقت ها هر چی بالا میاری باز هنوز حالت خوب نیست؟هنوز این حالت تهوع لعنتی از تو جونت می خواد دل و روده ها تم ورداره بکنه بیاره بیرون و انگار بازم کارش باهات تموم نیست؟

الآن این حالم،این حالم از دیدن یه عده سیاه پوش سیاه دل که فکر می کنن راه بیفتن با اسکورت پلیس و آمبولانس برن وارد دانشگاه بشن ،زیر عبای یه روضه خون انکر الاصوات که خودشم شعاراشو از رو نوشته می خونه شعار بدن ،تظاهراتشون می شه مردمی ، جنبششون می شه دانشجویی......

الآن این حالم از دستگیری دوستی که دو هفته دیگه داشت از ایران می رفت و 3 روز پیش رفت تو خیابونا دنبال آزادی و امروز معلوم نیست کجاست.....

الآن این حالم از کشته شدن برادرام زیر دست و پای این خشک مغزای نفرین شده...

اینه حالم از دیدن یه نفر که ماشین پلیس مملکتش از روش رد می شه بره ،آخه عجله داره ،جاهای دیگه هم آدم هست واسه کشتن......

الآن اینه حالم...

انگار این وطن هرگز قرار نیست وطن شود،انگار این وطن هرگز خاک من ،سرزمین من و ما نبوده است.....

شهر من

2009-12-29T15:59:00.001+03:30

باید همان دیشب می دانستم

از برق چشمانت و از خونی که در رگ هایت می جهید ، پرواز می کرد!

شهر من تنت می تپید زیر قدم هایمان

باید همان شب می دانستم که فردا روز آخر است!

که فردا

در خون خواهی خفت.....

یکشنبه 6.10.88

راه ما ،راه توست ای شهید!

2009-12-29T15:39:00.001+03:30

چه ساده به نام دین به خون می کشانمیمان!!

چه ساده به راه آزادی به آغوش باز مرگ می رویم!!

ببین که دین تو از تو چه ساخته ؛ قاتل!

و ببین که چه ساخت راه ما از ما ؛ قهرمان!

بازی با شعر بزرگون

2009-12-25T21:31:00.003+03:30

این دو سه روزه تو سرم رژه می ره،گفتم بنویسم خلاصش کنم:

بی همگان به سر شود بی تو،پسر،نمی شود!

از جنگل یادها

2009-12-25T12:52:00.009+03:30

این پست به علت حجم بالای خصوصی بودن و احساسات حذف شد!

گم و گور،رفته از دست

2009-12-23T22:27:00.004+03:30

این مال چند سال پیشه،به نظر می یاد هنوزم جواب می ده،به نظر می یاد الانم همین حسو دارم ،به نظر می یاد واسه پیدا کردن خودم به غریبه ها احتیاج دارم....

"این غریبه های خوب..."

به غریبه ها پناه می برم
غریبه ها نمی پرسند از چه این گونه ام

چون روز عادیم را ندیده اند آن گونه که هستم، قبولم دارند!
به غریبه ها پناه می برم
در میان شان احساس خوبی دارم
چون نه سراغ کسی و نه چیزی را از من می گیرند آن گونه که هستم،تنها، قبولم دارند !
غریبه ها
آن قدر آشنا نیستند که ناراحتم کنند
آن قدر نزدیک نیستند که ازشان توقعی برود
آن قدر نمی بینمشان که چیزی به دل بگیرم
آن قدر نمی بینندم که چیزی از درون واقعیشان را به نمایش بگذارند
آن قدر نمی شناسندم که بدانند با چه تلنگری می شکنم
آن قدر فرصت ندارم که امتحانشان کنم
غریبه ها نمی دانند حضور عادیشان دور هم، جشن منی است
که دارم با آخرین سرعتی که می توان ، از آن چه آشنایان می توانند به سرم آورند
می گریزم!
به غریبه ها پناه می برم
در میانشان دلم نمی گیرد،
چون از غم هایشان خبریم نیست
دل غریبه ها هم نمی گیرد،چون هم صدایشان می خندم!
و این غریبه ها
چه خوب که مهربانند.....

پ.ن:again to eL,dear eL

فال شب یلدا

2009-12-22T11:10:00.001+03:30

این نوشته به یک نفر تقدیم می شود!

زیاد نمی شناسمت

آن قدر می شناسم که بدانم چه دهانی قرار ست ازم صاف کنی!

پ.ن:چیز غریب این است که شب یلدا که من انقدر عاشقش هستم گذشت و هیچ کس سراغ مارو نگرفت.....جز دو سه تا غریبه ی

با ذوق که برای اس ام اس ناشناسانه زدن و حالت مشکوک داشتن!! این شب را انتخاب کردند

آن که نمی نوشت

2009-12-19T21:29:00.000+03:30

نوشتن حسی می خواهد که این روزها ندارم

یعنی حتی روی یخچالم هم سفید مانده

از آن دلتنگی های آدمی که باد به ترانه می خواندشان

2009-12-09T15:14:00.002+03:30

به من بگو

آن جا هم باد می آید و زیبایی این درختان سر به آسمان را نقش زمین می کند؟

به من بگو

آن جا هم انگار شاخه ها روی سنگفرش ها

در آینه به خود نگاه می کنند؟

به من بگو

به من که تو را نگاه می کنم و نمیابمت

آن جا هم جز من که هر وعده بهای آمدن پاییز را پرداخته ام

کسی نگران رفتن پاییز نیست؟

به من بگو
به من که سخت بی تو مانده ام
به من بگو که این همه می بینم ؛ باد ها می وزند و ابر ها می ریزند و باز جای تو در دلم پر نمی شود.....

استقبال

2009-12-08T19:08:00.001+03:30

انتظار احساس مزخرفی است که باعث می شود پیشاپیش، از چیزی که در پی این منتظر ماندن می آید ،متنفر باشم.

دیوانه ی رونده

2009-12-05T00:19:00.000+03:30

به جاده می زنم

فردا
دوباره
چون همشه

من هم مانند جاده هرگز نمی رسم انگار

رستگاری در باغ فردوس

2009-12-05T00:11:00.000+03:30

من یک عمویی داشتم که همیشه برای ما تعریف می کرد یک دفعه با دمپایی از روی پشت بام به پیشنهاد یکی از دوست هایش که او هم اکثرا همان جا حضور داشت ، از تهران رفته کرمانشاه!

حالا من احتمالا یک روز برای بچه هایم تعریف کنم که ساعت 3.30صبح از خانه عمو سیم تان درآمدیم رفتیم خانه ی خواهر خاله پرتان، یک ساعت بعد همه که خوابیدند ،همه را بیدار کردم و من ،از آن جا هم در آمدم و دلم خواست که طلوع را در تجریش ببینم ,این شد که در ساعت 5 صبح در باغ فردوس به خوردن یک کاسه حلیم رستگار شدم اما هر چه صبر کردم خورشید بالا نیامد و من برگشتم خانه و اگز به نظر بچه هایم جالب نیامد هم به جهنم.

هیچکس از تو نگفت...

2009-11-30T20:27:00.001+03:30

به ف. الف

و به ش. ن که بسیار از او می شود آموخت:

هیچکس از تنها اخراجی دانشگاه من چیزی نگفت؛

دیدیم که هنوز دنبال آزادی می گردی و خوشحال شدیم

شنیدیم که می خواهی راه را دور بزنی و با زندانبان ترانه بخوانی و گفتی که شب این گونه زودتر سحر می شود و ما نگرانت شدیم

دیدیم که هم خوانی داری که خیلی خارج می خواند و از او ترسیدیم و تو؟ آن قدر تنهایی ساز زده ای که سختت است از کسی

نصیحت قبول کنی که در موسیقی فقط گوش خوبی دارد..

گفنتد که راه دور را نزدیک تر کردنت، نه برای آزادی است، به تو شک کردند و ما هم ..

گفتند و شنیدیم که تو و نه یارانت را گرفته اند و زندانی و اما هیچکس باور نداشت سالم مانده باشی و این همه شعر و ترانه ات

هنوز سرود آزادی بوده باشد و ما دلمان گرفت......

که دیگر نمی شناختیمت و از تو راستی و دروغ کارهایت خبریمان نبود

اما امروز دیگر باید گفت ،باید گفت از تو و اخراج قطعیت از دانشگاه لعنتی ،از روزهای انفرادیت ،از اینکه به قول خودت در هر

لحظه از آن مدت بازداشت و بازجویی نمی دانستی می خواهند بکشندت یا زنده نگه دارند؟ از عکس های جعلی شرکتت در

شلوغی های 18 تیر دانشگاه تهران ،از بازجوی احمق که به TNT می گفت TNG ،از لگدی که به خاطر تصحیح حرفش خوردی

ازروزهایی که ناگهان تفریحت می شود ساعت های بازجویی که "حداقل یک نفر باهات حرف می زنه"،از وقتی که چشم بند می

شود جز لباسهایت، از با چشم بند خبر دادگاه های متهمین را یکشنبه روزی از کیهان خواندن...

از پوز خند باز جو به ریش مدت نتراشیده ات به هوای اعترافات ابطحی

از هفته هفته پارانویا و شک به مادر و خواهر و برادر.....

برادر باید گفت و من می گویم، اگرچه می دانم اشتباه کردی برای اشتباه گرفتن دوست و دشمن ،می دانم آن روزها حواست نبود که

هیچ مقص خوبی از راههای لجن آلوده نمیگذرد ،می دانم بازی خوردی و می دانم این خاطرات زندان تعریف کردنت

برای معذرت خواهی نیست ،برای جلب ترحم هم نیست،برای این است که بگویی حالا می دانی،اگرچه دیر..

برادر و من می نویسم چون این حق هیچکس نیست!این همه روز زندان، این همه تنش ،این همه نامردی دیدن،

این همه به ناگهان دانستن که در میانه خیمه شب بازی ،عروسکی بوده ای..این همه بازی برادر حق هیچکس نیست!

من از تو می نویسم و به یادت می آورم چون بازگشته ای!

و به یادت می آورم نه با موسیقی تلفیقیت! که با همان سرود های قدیمی مان :

پرسه یاس است در آوای این پتیارگان

از زمین
از زندگی
از عشق
از ایمان بگو!

2009-11-27T18:19:00.000+03:30

فرار می کنم

گاهی راهم این است

فرار
از تلخی انتظار که حتی نمی دانم برای چیست

از بی خبری

از تمامی نتوانستن ها و نمی دانم هایم

از سرما

از احساس کوبش قلبم که تازگی ها باز مانند گنجشک بی پناه زیر باران مانده ای

سخت می زند..

فرار می کنم
بالش و پتویم را بر می دارم و فرار می کنم به کنج دنج خوابیدن که در آن حداقل رویاهایم با من مهربانند

منتظرم نمی گذارند

امید

2009-11-27T18:08:00.000+03:30

هر ناشناسی را که می بینم

می گویم کاش تو باشی...

وای وای واوای کجا رفت

2009-11-26T13:25:00.000+03:30

قسمت ما که نبوده ، اما حتم دارم بوده یه زمانی که آدما حرفشون حرف بوده

برای ماه آخر پاییز

2009-11-23T20:51:00.000+03:30

امروز فهمیدم

تردید هایم از همه چیز قوی ترند

حتی از رویای عشق

نه که نمی دانستم

نه
امروز دوباره یادم افتاد.....

روز جهنمی

2009-11-21T13:27:00.000+03:30

وقتی خوشحالی چیزی ناراحتت می کند

وقتی ناراحتی هیچ چیزی خوشحالت نمی کند

..................

2009-11-20T23:44:00.003+03:30

امشب برای خانه ای که در آن نیستم

و درخت روبرو ی پنجره اش گریه کردم

سخت

عکس از کالکشن کافه ی مورد علاقه ی من:کافه کاسپینو

آی عشق

2009-11-14T23:47:00.000+03:30

همیشه منم در باغ هابم

پای برهنه

روی تابی نشسته ام

به انگشتان پایم نگاه می کنم که از حالشان خوشحالند:برهنگی!

و تو آفتابی که از میان ابر های اندیشه ام ، سر بر می آوری

یک روز

همیشه

عاقبت!

راحت بگویم

به طلوع دوباره ات همیشه ام امید هست.......

کابوس

2009-11-11T12:25:00.000+03:30

چه بگویم

چه بگویم از وطنی که موطن مردمانش که نیست   ، هیچ

                                            قتلگاه زیباترین فرزندان خود است



                     و به میان میدان هایش

                       به حکم شرع

                        قتل

                       آزاد است

                      و در پستو هایش

                    به رسم عشق

                      نوازش

                      ممنوع


رویای رویا پروران* که نیست، هیچ

              جای شلاق است بر دیده های زیبا پسندشان

و زخم است

              که بخراشیش


               کابوس است

              تلخ تر از کابوس هراسناک ترین شب ها

           که به فریاد سیاه بی کسی بیدار شوی


              و هر روز صبح مردمانش به عادت دیدن مرگ از بسترهاشان بر می خیزند...


پ.ن:اعدام احسان فتاحیان هم اتفاق افتاد،علیرغم همه ی نباید ها و خواهش می کنیم اعدام نکنید ها و نامه های کوتاه و بلند امضا شده

باید از قوانین اسلام ممنون بود با این میدان مانوری که به حاکم شرع داده است!

من همون ایرانم

2009-11-08T13:30:00.000+03:30

تو را که می بینم خیال می کنم انسان همیشه این سان است!

شعر از عمران صلاحی

عکس برگرفته از : ایران گلوبال

یک لبخند کوچولو

2009-11-07T21:26:00.001+03:30

یه وقتایی هست که دارم به یه خاطره هایی فکر می کنم

بعد به خودم می یام،می بینم دارم لبخند می زنم

عاشق این جور وقت هام

پ.ن:این هم لینک عکس

http://darkandtwistyy.deviantart.com/art/she-believes-in-miracles-103088398

abortion

2009-11-07T20:55:00.000+03:30

دچار تردید بدی هستم،کاش دهنم را می بستم و می گفتم ما تا سر درس های این قسمت خوانده ایم!

اگر یک رامبراند یا موتزارت بوده باشد چی؟

اگر چیزی نمی گفتم و ا.ن دیگری به دنیا می آمد چی؟

اگر یکی پیدا بشود که به مولف کتاب تنظیم خانواده ی دانشگاه ها بگوید در کتابش ننویسد یک دوره ای وجود دارد که در آن

"هیچ" خطری نیست چی؟انگار در جریان نباشد بچه ها منتظر هش هستند برای اتکا به راه های طبیعی!

اگر دهنم را ببندم و فکر نکنم با " گفتن" این که چه راه هایی وجود دارند یکی را از زندگی محروم کرده ام چی؟

پ.ن:این تصویر را قبلا هم استفاده کرده ام در وبلاگی که دیگر وجود ندارد و بر موضوعی جداگانه

http://amelee.deviantart.com/art/Abortion-31726670

کاش فردا روزی.......

2009-11-03T19:08:00.004+03:30

آزادی عزیز!

برادر و خواهرمان

دست و تن و جان

زندگی و آینده

بر پای تو هیچ انگاشته اند،باشد که کرشمه کم کنی و .....

در آیی!

پ.ن: دروغ چرا الآن فقط یه آرزو دارم ،اونم اینه که فردا تهران باشم،
13آبانی سبز تر از جنگل های سواد کوه البته آرزوی اصلیمه!

موشه هیچ کاری نداشت،فقط عاشق شده بود!

2009-11-03T15:23:00.001+03:30

یادم نیست تا چه سنی فکر می کردم do zir benoo یک چیزی تو مایه ها ی متلک با یک حرف سکسی است که مردان
می گویند برای دلبری از بانوان جذابی مثل خاله سوسکه!!

پ ن1:امروز یک قسمتی از شهر قصه را دانلود کردم و کلی دوباره دلم واسه فیله که دندونش شکست و بقیه قسمتهایش هم به
غارت رفت ،سوخت،مثل همان بچگی هایم،هیج عوض نشده ام انگار!

پ.ن2:دو زیر بن(با تشدید و صدای ضمه روی نون)حرفی است که ملای روباه شهر قصه برای جلب توجه خاله سوسکه تکرار
می کرد.

پ.ن3: کلی فکر کردم به این که بچه ای که تا حوصله اش سر می رفت شهر قصه گوش می داد ،بزرگیش از این که من هستم
بهتر در نمی آید عمرا!

پ.ن4:همه ی ملا های جهان همان روباه هستند!

پ.ن5:اینم لینک این عشق و اعتیاد درمان ناپذیر دوران کودکی ما

شهر قصه قسمت اول (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid...SEH_Part_I.mp3)
قسمت دوم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid...H_Part_IIa.mp3)
قسمت سوم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid...H_Part_IIb.mp3)
قسمت چهارم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid..._Part_IIIa.mp3)
قسمت پنجم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid..._Part_IIIb.mp3)
قسمت ششم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid...H_Part_IVa.mp3)
قسمت هفتم (http://www.comm.utoronto.ca/%7Efarid...H_Part_IVb.mp3)

با تشکر از:
http://www.persianhub.org/