بی‌گاه*

خجالت می‌کشم

از چشم‌هایم در آینه

و از دستانم که دور دسته‌ی چمدان حلقه می‌شوند

از بار که بر‌می‌دارم از زمین

از خاک که می‌گیرم از راه

از دوری که می‌شود درمانم

از فرار که می‌شود راهم

من این نبوده‌ام

چشمانم می گویند

من نگاه بودم به راه کسی

من لبخند بوده‌ام

آغوش مهربان

خون بوده‌‌ام به رگ‌

من این نبوده‌ام

گاهی نوشته‌ام که دوستت دارم

گاهی سرمای سرانگشتم را کسی سروده است

دست تنها نبوده‌ام

دست خالی

خاک بی پرده بر آینه‌ی خانه‌ام چرا نشست؟

من

دور افتاده‌ام از چهره‌ی آبیش

و غول سیاهی مرا خورده است

مرثیه

برای زیبایی که جلوی آینه دوود می شود

و قلبی که نمی تپد

نفسی که میان راه پا سست می کند

و اعتمادی که فرار می کند

راه ها را نرفته

باز می گردد

می افتد از سکوی های کوتاه

نمی پرد

اوج نمی گیرد

چقدر گذشته است از آخرین بار

خانه زیبایی زیاد داشت

یکی از زیبایی های خانه ی دانشگاه لیوان های نیمه پر قهوه های فوری بود.صبح که می خواستم بروم یک لیوان لب به لب درست می کردم و بعد وسط سیگار کشیدن سر صبحی که از بهترین لذات زمانه است،انقدر وقتم گرفته می شد که این ها نصفه می ماندند.یکی وسط لوازم آرایش ها،یکی کنار لپ تاپ،یکی روی هره ی پنجره..
بعد خسته که از بیمارستان می آمدم خانه،یا مست و پاتیل از عرق خوری های ساری،یا از پیش تیم دانشکده فنی با آن وضعیت خاص می رفتم سراغ قهوه ی فوری سرد که طعمش بی نظیر بود و هوس سیگار می انداخت به سرم..

اقتضا

چهار شتر از جلو

و پنج بز از عقبت

در راهند

اما
تو را سر می برند

خونت هم جهان را بر نمی دارد
به قطره ای به زمین فرو می رود و نیست می شود

چهار شتر از جلو

و پنج بز از عقبت در راهند

اما تو را سر می برند


به دل نگیر
اینجا قربان گاه توست

فقط زندگی تو

خانه را مثل صحنه ی قتل ترک می کنم
تو هم قول بده که هرگز سخنی نخواهی گفت از آن چه گذشت


شاید روزی مامور xx hwz  دیگری پیدا شود که نوشته باشدمان
و نامه ای بنویسد به تو..




مفتون زندگیت شدم
و گذشته ات


نمی نویسم
آن کلمات کلیشه ای که را فکر می کنی از یک مامور بی زندگی خواهی شنید
من اما مفتون زندگیت شدم
مفتون خطوط پیراهنت


و نور که نیمه ی چهره ات را روشن می کرد
و من که انگار نیمه ی چهره ندارم
یا تمام دارم یا هیچ
 و هرگز نوری بر صورتم نتابیده است
از بس که مامور بوده ام




آقای نویسنده
من مفتون زندگیت شدم
با آن گیجگاه های عقب رفته
و حرف هایی که نمی زدی




من در تو غرق شدم
و آن زن از در تو بودن مرد


من هرگز دوباره پیدا نشدم
و آن زن..
خوب او مرده بود


آه!آقای نویسنده 


با آن دست های استخوانی و گیجگاه های عقب رفته من مفتون "زندگیت" شدم




                                                               شکنجه ی دائمیت




که رویای من بود


                                                              زندگی شکنجه ی گونه ی تو


                                                               رویای نیمه کاره ی من
                    
                                                
                                                               تمام.

ماهی گریز

ترانه است

صدای قلبت که می رسد به گوش

و از آن جا که می رود به مغز

و مغز که می گوید آه!

آه!

صدای قلبش

ترانه ست صدای نفست که می رسد به گوش

و از آن جا می رود به مغز

 و مغز می گوید که

آه

نفس اوست!

ترانه است

بوی تو که می رسد به مشام

و از آن جا می رود به قلب

و قلب می گوید که

آه!

آه!

تپ

تپ

.

.

و این گونه است که زندگی ترانه می خواهد

و این بی ترانگی ما را خواهد کشت

بخوان!به نام رهایی

به آسمان خواهد رفتن

سبک تر

هر چه که کیسه ی شن است

اگر

بیندازی

ز رفتنی که بازگشتش نیست

سخن می گویم