مرثیه

برای زیبایی که جلوی آینه دوود می شود

و قلبی که نمی تپد

نفسی که میان راه پا سست می کند

و اعتمادی که فرار می کند

راه ها را نرفته

باز می گردد

می افتد از سکوی های کوتاه

نمی پرد

اوج نمی گیرد

چقدر گذشته است از آخرین بار